|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ترک سر خویشتن بگویم
نام تو در در انجمن بگویم
تا چند چو غنچه زی لب در؟
چون گل بهمه دهن بگویم
خورشید قفا خورد ز رویت
در روی مه این سخن بگویم
در سجده شوند سرو و سوسن
گر وصف تو در چمن بگویم
پیش رخ تو جمال دادند
من با گل و یاسمن بگویم
ترسم که خجل شوی اگر من
شرح غم خویشتن بگویم
خود می گویند چشم و رویم
حاجت نبود که من بگویم
وصف رخ و زلف تو بتعریض
چون سنبل و نسترن بگویم
داند همه کس که من چه گفتم
گر پیش هزار تن بگویم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و محبتش به معشوق سخن می‌گوید و تمایل دارد که طوری دربارهٔ او صحبت کند که آن را به زیبایی وصف کند. او از غنچه و گل نام می‌برد تا به زیبایی معشوق اشاره کند و ابراز می‌کند که وصف او تا حدی است که حتی طبیعت (سرو و سوسن) در برابرش سجده می‌کند. همچنین، او نگران است که اگر از غم و درد خود بگوید، معشوق خجالت‌زده شود. در نهایت، شاعر می‌فهمد که زیبایی معشوق آنقدر بارز است که نیازی به توضیح و توصیف ندارد، چون همه می‌دانند چه احساسی نسبت به او دارد.
هوش مصنوعی: می‌خواهم از خودم دست بکشم و در جمع دیگران نام تو را بگویم.
هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید در کناری بنشینی و خاموشی کنی؟ من مانند گل به تو می‌گویم که باید صحبت کنی و از خودت بگویی.
هوش مصنوعی: خورشید از زیبایی چهره‌ات در پشت ماه پنهان شد، من این را می‌گویم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم زیبایی تو را در چمن وصف کنم، در آن صورت سرو و سوسن هم به احترام تو در سجده خواهند افتاد.
هوش مصنوعی: من با گل و یاسمن چه بگویم در برابر زیبایی تو که تمام زیبایی‌ها را در خود دارد.
هوش مصنوعی: می‌ترسم که اگر من از درد و رنج خودم سخن بگویم، تو شرمنده شوی.
هوش مصنوعی: آنها خودشان می‌گویند که نیازی به درخواست من نیست، چون من نیازی به گفتن ندارم.
هوش مصنوعی: من به طور غیرمستقیم زیبایی چهره و موهای تو را مانند گل‌های سنبل و نسترن توصیف می‌کنم.
هوش مصنوعی: همه می‌دانند که من چه سخنی دارم، حتی اگر در برابر هزار نفر هم بگویم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.