فصل دیماه به خوارزم اندر
جامع گر هست یکی صد باید
نمد و آتش و آب است کنون
عوض از خیش و ز گنبد باید
آب چون بیضهٔ بلور شدست
خانه پر خرمن بد باید
گر فرشتهست در این فصل او را
به ضرورت سلب دد باید
پوستینی به بد و نیک مرا
گر بود نیک و گر بد باید
پوستینی ز تو دق خواهم کرد
گرچه دانم که تو را خود باید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف فصل زمستان در خوارزم میپردازد و به وضعیت سختی که در این فصل وجود دارد، اشاره میکند. او از نیاز به وسایل گرمازا مانند نمد و آتش در این سرما سخن میگوید و بر اهمیت تامین نیازها تأکید میکند. شاعر به وجود فرشتگانی در این فصل اشاره میکند که به ناچار باید از حیوانات نیز کنارهگیری کنند. او همچنین به رابطهای عاشقانه اشاره دارد که در آن به دنبال دریافت محبت و مواظبت از معشوق است، صرف نظر از خوبی یا بدی شرایط.
هوش مصنوعی: در دیماه در خوارزم، جمعی از مردم گرد آمدهاند و برای یکصد نفر باید جایی فراهم شود.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اکنون زمان تغییر و تحول از وسایل و ابزارهای قدیمی مثل خیش و گنبد به مواد و عناصر جدیدی مانند نمد، آتش و آب است. به عبارتی، برای پیشرفت و بهبود اوضاع، باید به سراغ چیزهای نوین رفت و از روشها و منابع جدید استفاده کرد.
هوش مصنوعی: آب مانند دانههای بلورین شده است و خانه پر از غله و محصولات باید باشد.
هوش مصنوعی: در این فصل اگر فرشتهای وجود دارد، باید به ناچار ویژگیهای حیوان وحشی را از او بگیریم.
هوش مصنوعی: اگر لباسی که به تن دارم خوب باشد، باید خوب به نظر بیاید و اگر بد باشد، باید بد به نظر بیاید.
هوش مصنوعی: من از تو پوستینی درست خواهم کرد، هرچند میدانم که خودت باید این کار را انجام دهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.