ای نشاط دل خرد نامت
خنک آن کس که می برد نامت
چشمۀ سلسبیل بگشاید
بر زبانی که بگذرد نامت
غم هستی ز خاطرش برود
هر که در خاطر آورد نامت
ای خوشا آن نفس که در دهنم
شکم نافه بر درد نامت
هر دل و جان که ذوق نام تو یافت
به دل و جان همی خرد نامت
چون به نامت رسید هیچ نماند
همه هستی فرو خورد نامت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش نام و یاد خداوند میپردازد. او بر این باور است که ذکر نام خداوند، نشاط و سرزندگی را به دلها میبخشد و مایهٔ آرامش و از بین رفتن غمها میشود. همچنین اشاره میشود که آنکه به یاد خداوند باشد، از دردها و مصائب رهایی مییابد و تمام هستی تحت تأثیر نام او قرار میگیرد. در نهایت، تأکید میشود که نام خداوند سبب آرامش، ذوق و شادی در دلهاست و تمام وجود در برابر آن خاضع میشود.
هوش مصنوعی: ای شادی دل، نام تو خنک و دلپذیر است. خوشا به حال کسی که نام تو را بر زبان میآورد.
هوش مصنوعی: آب زلال و پاکی به زبان کسی جاری خواهد شد که نام تو را بر زبان آورد.
هوش مصنوعی: هر کسی که به یاد تو بیفتد، غم و اندوه وجودش از ذهنش دور میشود.
هوش مصنوعی: ای کاش آن نفسی که در دهانم میچرخد، همچون عطر خوشی باشد که یاد تو را به دل میآورد.
هوش مصنوعی: هر کسی که لذت نام تو را چشیده باشد، به دل و جانش میخورد و نام تو را در دل و جان خود نگه میدارد.
هوش مصنوعی: زمانی که نام تو به گوش میرسد، هیچ چیزی باقی نمیماند و تمام وجود در سایه نام تو محو میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.