آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید
جانم ز فراقشان فراوان نالید
ناگاه دهان گورشان بی‌دندان
چون آب بخورد و خاک در لب مالید
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید
جانم ز فراقشان فراوان نالید
ناگاه دهان گورشان بی‌دندان
چون آب بخورد و خاک در لب مالید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از احساس عمیق خود نسبت به محبوبانی سخن می‌گوید که در گذشته باعث شادی و افتخار او بوده‌اند. اما اکنون، با جدایی و فراق از آنها، رنج و ناله او بیشتر شده است. او به غم مرگ و فراق اشاره دارد و به تصویر قبر و خاک اشاره می‌کند که نماد بی‌دندانی و فقدان است، نشان‌دهندهٔ از دست دادن آن محبوبان و حسرتی که در دل باقی مانده است.
هوش مصنوعی: کسانی که به خاطرشان دل من شاد بود، جانم به خاطر دوری از آنها بسیار شکوه و ناله کرد.
هوش مصنوعی: ناگهان دهان قبرهایشان بدون دندان باز شد و به مانند آب، خاک را در لب‌هایشان مالید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بلبل همه شب به درد دل می نالید
خون دل خود در رخ خود می مالید
می گفت که گل به زیر پا می سپرند
زین پس به چمن مرا بباید نالید
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.