در هر عمری دمی که دمساز آیی
آن هم بدوصد کرشمه و نازآیی
وانگه که شوی رنجه نیایی بر من
چندانکه بپرسمت که کی بازآیی؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
در هر عمری دمی که دمساز آیی
آن هم بدوصد کرشمه و نازآیی
وانگه که شوی رنجه نیایی بر من
چندانکه بپرسمت که کی بازآیی؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به لحظه‌های کوتاه و شیرینی اشاره می‌کند که محبوبش در زندگی به سراغش می‌آید و با ناز و کرشمه او را جذب می‌کند. اما هنگامی که محبوب دور می‌شود و رنج را به شاعر تحمیل می‌کند، شاعر در انتظار بازگشت او به سر می‌برد و سؤالاتی در مورد زمان بازگشتش دارد. این اشعار بیانگر احساس عمیق دوری و اشتیاق به وصال است.
هوش مصنوعی: در هر زمانی که لحظه‌ای را با کسی بگذرانیم و آن شخص با لطف و زیبایی خود ما را به خود جذب کند، احساس دلپذیری خواهیم داشت.
هوش مصنوعی: وقتی که تو دلتنگ و نگران می‌شوی، دیگر به دیدن من نخواهی آمد، تا آنجا که بخواهم از تو بپرسم کی برمی‌گردی؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.