|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دل از آن دلستان به کس نرسد
بر از آن بوستان به کس نرسد
بی غمش رنگ عیش کسی نبرد
بی دَمش بوی جان به کس نرسد
به غلط بوسه‌ای بخواهم ازو
گرچه دانم که آن به کس نرسد
لب به دندان فروگزد یعنی
رطب از استخوان به کس نرسد
وصلش اندیشه چون کنم کامروز
دولت از ناکسان به کس نرسد
مردمی تنگبار گشت چنان
کز درش آستان به کس نرسد
عهد و انصاف پی غلط کردند
تا ازیشان نشان به کس نرسد
همه بیگانه‌اند خلق آوخ
کآشنا زان میان به کس نرسد
اهل جستی مجوی خاقانی
کاین مراد از جهان به کس نرسد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دل‌تنگی و غم ناشی از جدایی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که محبت و زیبایی معشوق تنها به خودش تعلق دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند به این حال و احساسات دست یابد. او به بی‌مفهومی عشق در دنیای پر از حسرت اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که حتی محبت‌های ظاهری نیز فاقد ارزش واقعی هستند. در این عالم، شاعر احساس می‌کند که کسانی که در اطرافش هستند بیگانه‌اند و هیچ‌کس نمی‌تواند جای خالی محبوبش را پر کند. در آخر، خاقانی به عدم دستیابی به آرزوهای انسانی و حقیقت زندگی اشاره کرده و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به مراد واقعی و عشق راستین دست یابد.
هوش مصنوعی: دل کسی به آن معشوق نمی‌رسد و هیچ‌کس نمی‌تواند به آن باغ و زیبایی دست پیدا کند.
هوش مصنوعی: بدون غم او، کسی طعم شادی را نخواهد چشید و بدون حضور او، هیچ‌کس بوی زندگی را احساس نخواهد کرد.
هوش مصنوعی: اگرچه می‌دانم که این بوسه به کسی دیگر نمی‌رسد، اما همچنان از او می‌خواهم.
هوش مصنوعی: اگر لب بر دندان فشرده شود، یعنی هیچ چیزی از دل برنخواهد آمد و کسی نمی‌تواند از دل آدمی خبر بگیرد.
هوش مصنوعی: امروز با فکر ملاقاتش چگونه میسر است، که خوشبختی از افراد بی‌مانند به کسی نمی‌رسد.
هوش مصنوعی: مردم آنقدر تنگدست و فقیر شدند که هیچ‌کس نتواند به دروازه‌ی آنها نزدیک شود و از آنجا وارد شود.
هوش مصنوعی: عهد و انصاف را زیر پا گذاشتند تا هیچ نشانی از خود باقی نگذارند.
هوش مصنوعی: همه انسان‌ها به نوعی بیگانه‌اند و آنگاه که نیاز به دوستی و آشنایی داریم، هیچ‌کس در میان نیست که به ما نزدیک شود.
هوش مصنوعی: درد کشیدگان را در جستجوی خود نگرد، زیرا آنچه از دنیا می‌خواهی هرگز به کسی نمی‌رسد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.