رخ به زلف سیاه میپوشد
طره زیر کلاه میپوشد
عارض او خلیفهٔ حسن است
از پی آن سیاه میپوشد
یوسفان را به چاه میفکند
وز جفا روی چاه میپوشد
بر در او ز های و هوی بتان
نالهٔ دادخواه میپوشد
آهوان را به سبزه میخواند
دام زیر گیاه میپوشد
حال خاقانی ارچه میداند
آب خود زیر کاه میپوشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی محبوبی پرداخته است که با زلف سیاه و عارضی مانند حسن، جاذبهاش را پنهان میکند. او از جفا و ناله عاشقان سخن میگوید که در پی این معشوق هستند، و احساس میکند که این زیبایی دیگران را به دام خود میکشد. شاعر از درد و رنج خود نیز سخن میگوید و نشان میدهد که حال او در پس ظاهری آرام پنهان است. در نهایت، غزل به تناقض میان زیبایی و رنج عاشقانه اشاره میکند.
هوش مصنوعی: چهرهاش را با زلف سیاه میپوشاند و موهایش را زیر کلاه مخفی میکند.
هوش مصنوعی: زیبایی او چنان است که شایستهی مقامات بلند است و برای نشان دادن این زیبایی، به سلیقهای خاص و شاید برای جذابتر کردن خود، لباس تیرهای به تن میکند.
هوش مصنوعی: در این بیت، به این موضوع اشاره میشود که برخی از افراد، دیگران را به سختی و در موقعیتهای دشواری میاندازند و از روی بیرحمی و ستم، چهره واقعی خود را پنهان میکنند. در واقع، این جمله بیانگر رفتارهای ناپسند انسانها است که به راحتی میتوانند دیگران را در مشکلات و سختیها قرار دهند، در حالی که خود را از دیدگاهها و انتقادات دور نگه میدارند.
هوش مصنوعی: در کنار در آن معبود، صدای ناله و فریادی از شکایت و طلب کمک به گوش میرسد که به خاطر سر و صدای محبوبان است.
هوش مصنوعی: آهوها را به چرا در دشتهای سبز دعوت میکند و دامها در سایه گیاهان پنهان میشوند.
هوش مصنوعی: خاقانی از وضعیت خودش آگاه است، اما برای حفظ آبرو و خودداری از افشاگری، حقیقت را پنهان میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.