طبع روشن داشت خاقانی، حوادث تیره کرد

ور نکردی، خاطر او نور پیوند آمدی

گر کلید خاطرش نشکستی اندر قفل غم

از خزانه‌یْ غیب، لفظش وحی مانند آمدی

گر به اول نَسْتدندی اصل شیرینی ز موم

نخل مومین را رطب شیرین تر از قند آمدی