خاقانی را خون دل رز دَردِه
دل سوخته را خام روان پز درده
آن آب دل افروز دل رز درده
صافی شده را دُرد زبان گز درده
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خاقانی را خون دل رز دَردِه
دل سوخته را خام روان پز درده
آن آب دل افروز دل رز درده
صافی شده را دُرد زبان گز درده
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، خاقانی از درد و رنجی که در اثر عشق متحمل شده سخن می‌گوید. او از دل سوخته و زخم‌هایی که بر جانش نشسته، می‌نالد و به نوعی به تأثیرات عواطف و احساساتش بر زبان و بیانش اشاره می‌کند. همچنین، دردهایی که درونی است و بر عشق و عشق‌ورزی او اثر گذاشته، مورد توجه قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: خاقانی با دل سوخته‌اش، مانند رزی که خونش در دل باشد، حسرت و درد را به نمایش می‌گذارد و این احساسات را به آرامی در دل دیگران می‌نشیند.
هوش مصنوعی: آب زیبا و دل‌نواز گل رز که در دهان گل صاف و زلال شده، به خاطر زبان گزنده، دردناک می‌شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.