آن نرگس مخمور تو گلگون چون است؟
بادام تو پسته‌وار پر خون چون است؟
ای داروی جان و آفتاب دل من
چونی تو و چشم دردت اکنون چون است؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن نرگس مخمور تو گلگون چون است؟
بادام تو پسته‌وار پر خون چون است؟
ای داروی جان و آفتاب دل من
چونی تو و چشم دردت اکنون چون است؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف زیبایی معشوقه‌اش پرداخته و او را به نرگسی مخمور و گلگون تشبیه می‌کند. در ادامه، با اشاره به چشمان معشوق که درد و شوق را در خود دارد، از او به‌عنوان دارویی برای جان و آفتابی برای دلش یاد می‌کند. احساس شگفتی و عشق عمیق شاعر به معشوق به وضوح در این توصیف‌ها نمایان است.
هوش مصنوعی: چشم‌های زیبای تو چطور این‌قدر سرخ و فریبنده است؟ و چهره‌ات چه طور مثل یک پسته‌ی سرشار از آبگون و شادی می‌درخشد؟
هوش مصنوعی: ای داروی جان من و نور دل من، حال تو چگونه است و چشمی که درد تو را می‌بیند اکنون در چه حالی است؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.