دی شاخ شکوفه در چمن می‌خندید
بر سنبل و نسرین و سمن می‌خندید
از دور سپیدهٔ سحر را دیدم
بر روز خود و به شام من می‌خندید
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دی شاخ شکوفه در چمن می‌خندید
بر سنبل و نسرین و سمن می‌خندید
از دور سپیدهٔ سحر را دیدم
بر روز خود و به شام من می‌خندید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شوق و شادی طبیعت در بهار اشاره می‌کند که شکوفه‌ها و گل‌ها در چمن به سرسبزی و زیبایی خود می‌بالند. او با نگاهی به سپیده سحر، حس می‌کند که این روشنی و روز جدید بر زندگی‌اش تأثیرگذار است؛ گویی صبح به شام دلگیر او می‌خندد و او را امیدوار می‌سازد. فضای شعر سرشار از طراوت و نشاط بهاری است که نویدبخش زندگی تازه‌ای است.
هوش مصنوعی: دیروز، شکوفه‌ها در چمن شاداب و خندان بودند و بر روی گل‌سنبل، نسرین و سمن می‌خندیدند.
هوش مصنوعی: از دور صبح زیبای صبحگاه را دیدم که بر روز من نشسته و به شب من می‌خندید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.