شبی نگذرد بر دوچشم اشک گلگون
که از دل بروما نیارده شبیخون
گر آن مه پذیرد ز من ناله و آه
از اینان متاعش فرستم بگردون
خیالت چون بر آب چشمم نشیند
بگویند بنشست شیرین به گلگون
چو باد آید آن ابروان در نمازم
که دارند از نوجگرهای پر خون
زلب خستگانرا دهی نوشدارو
نخوانم به محراب جز سورة نون
کمال اهل حکمت چوشعر نوخواننده
طبیب شفا بخش باشد به قانون



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به درد عشق و جدایی میپردازد و اشکهایش را که نماد غم و افسردگی است، توصیف میکند. او از معشوقی یاد میکند که با نالهها و آههایش او را به آسمان میفرستد و به خیال او میپردازد که مانند گلهایی روی آب جلوه میکند. همچنین، ابروان معشوقش به او اندیشه و احساس میبخشد و او در این حالت به عبادت و طلب شفا و آرامش میپردازد. در نهایت، شاعر خواستههایش را با آرزوی شفا و حکمت پیوند میزند و عشق را همچون طبیبی میداند که میتواند به روح و دلش آرامش بخشد.
هوش مصنوعی: هر شبی بدون اشکهای قرمز بر چشمانم نمیگذرد، زیرا دل من هر شب برای آنکه بیان کند، دچار هجوم اندوه میشود.
هوش مصنوعی: اگر آن ماه به نالهها و آههای من گوش دهد، از اینها داراییاش را به آسمان میفرستم.
هوش مصنوعی: هنگامی که یاد تو در چشمانم آرام بگیرد، گویند که شیرین در گلهای سرخ نشسته است.
هوش مصنوعی: وقتی آن ابروان مانند نسیم در نماز من ظاهر میشوند، گویی از جوانهای پرانرژی و پُر خون به تماشا مینشینند.
هوش مصنوعی: اگر از لب خستگان، نوشدارویی به من دهی، من در محراب جز سوره نون نخواهم خواند.
هوش مصنوعی: کمال افرادی که حکمت را میشناسند، مانند شاعری است که با مهارت شعر میخواند و مانند طبیبی است که به دیگران در بهبود حالشان کمک میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز عشق نگاری شدم مست و مجنون
که باشد سر زلف زنجیر میگون
بزنجیر میگون او بسته گشتم
چو مست از می و چون بزنجیر مجنون
نگاری که . . . بر قد و خدش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.