ای نهان در ذات پاکت ذات کَون
وی عیان نور تو در مرآت کَون
مدتی بیمدت دور زمان
بود دایم با تو خوش اوقات کَون
میگذشتی روز و شب بی روز و شب
بر مراد خویشتن ساعات کَون
محو بودی هم بوصف و هم بذات
در همه حالات تو حالات کَون
علم ذاتت اندر آن محو وجود
گاه کردی محو گه اثبات کَون
عین علمت دید اعیان همه
چون نگاهی کرد در غایات کَون
بود ذات کَون محتاج وجود
پس برآورد از کرم حاجات کَون
ای گرفته حسنت از بهر ظهور
شکل و وضع و صورت و هیات کَون
وی ز جیب موسی سر برزده
رب ارنی گفته در میقات کَون
برده سلطان ظهورت ناگهان
سوی صحرا لشکر و آیات کَون
از ظهور آفتاب روی تو
گشته ظاهر جمله ذرّات کَون
از فروغ نور مصباح رخت
کوکب درّی شده مشکوت کَون
دیده اسرار صفات ذات تو
مغربی در مصحف آیات کَون
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش و تجلیل از حقیقت و ذات الهی می‌پردازد. او به عیان بودن نور الهی در عالم هستی اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود هر چیزی در زندگی وابسته به این ذات پاک است. زمان و روز و شب در این حالت‌ها محو می‌شوند و همه چیز بر وفق مراد الهی جریان دارد. شاعر از زیبایی و جلوه‌های خداوند سخن می‌گوید و به اتصال میان عالم و حقایق الهی اشاره می‌کند که همه ذرات وجود در پرتو نور او روشن شده‌اند. در پایان، او به اسرار و صفات الهی می‌نگرد و نور حقیقی را در کلمات و آیات می‌بیند.
هوش مصنوعی: تو که در ذات پاکت پنهان هستی و وجودی، ظهور نورت در آینه وجود می‌تابد.
هوش مصنوعی: مدتی طولانی، زمان بدون تو برایم سخت و نگران‌کننده بود، اما اکنون همیشه با تو خوش می‌گذرانم.
هوش مصنوعی: روز و شب را بی‌هیچ استراحتی سپری می‌کردی و هر لحظه به دنبال خواسته‌ها و آرزوهای خود می‌رفتی.
هوش مصنوعی: در تمام حالات وجودت، هم از نظر وصف و هم از نظر ذات، به شدت در حال زوال و محو بودی.
هوش مصنوعی: علم تو به گونه‌ای است که در آن وجودت از بین رفته و در لحظاتی، خود را محو و ناپدید کرده‌ای. در لحظات دیگر، با تأکید بر وجود و هستی‌ات، به اثبات خودت پرداخته‌ای.
هوش مصنوعی: چشم تو به گونه‌ای می‌بیند که همه چیز را به وضوح می‌شناسد، زمانی که به عمیق‌ترین جوانب وجود نگاه می‌کنی.
هوش مصنوعی: وجود جهان به ذات خود به وجودی نیاز دارد، پس از سر لطف و مهربانی، نیازهای این جهان را برآورده می‌سازد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، زیبایی تو به خاطر ظهور و شکل و ساختار و تظاهر هستی است.
هوش مصنوعی: او از جیب موسی بیرون آمده و در مکان مقدس گفته است: "پروردگارا، خود را به من نشان بده."
هوش مصنوعی: سلطان ناگهان ظاهر شد و سپاه و نشانه‌های وجود را به سمت صحرا فرستاد.
هوش مصنوعی: طلوع آفتاب چهره تو باعث شده است که همه ذرات هستی نمایان شوند.
هوش مصنوعی: به خاطر درخشش نور چهره‌ات، ستاره‌ای درخشان شده که در دل تاریکی‌های جهان می‌درخشد.
هوش مصنوعی: چشم من به رازهای ویژگی‌های ذات تو نگاهی دارد مانند غربتی که در کتاب آفرینش وجود دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.