مولانا
»
مثنوی معنوی
»
دفتر سوم
»
بخش ۶۴ - دوم بار وهم افکندن کودکان استاد را کی او را از قرآن خواندن ما درد سر افزاید
گفت آن زیرک که ای قوم پسند
درس خوانید و کنید آوا بلند
چون همی‌خواندند گفت ای کودکان
بانگ ما استاد را دارد زیان
درد سر افزاید استا را ز بانگ
ارزد این کو درد یابد بهر دانگ
گفت استا راست می‌گوید روید
درد سر افزون شدم بیرون شوید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، کودکان تحت آموزش یک استاد مشغول قرآن خواندن هستند. یکی از آنها به دیگران می‌گوید که صدای بلند آنها ممکن است باعث دردسر برای استاد شود. او تأکید می‌کند که ذهن استاد ممکن است از سر و صدا مشوش شود و این به جای یادگیری، موجب زحمت برای او خواهد شد. در نهایت، دیگر کودکان به این صحبت گوش می‌دهند و تصمیم می‌گیرند که با آرامش بیشتری درس بخوانند تا استاد اذیت نشود.
هوش مصنوعی: یک شخص زیرک به مردم می‌گوید: شما باید درس بخوانید و صدایتان را بلند کنید تا مورد توجه قرار گیرید.
هوش مصنوعی: وقتی آنها شروع به خواندن کردند، گفت: ای بچه‌ها، صدای ما به استاد آسیب می‌زند.
هوش مصنوعی: اگر دردی به معلم برسد، به خاطر صدای قاعده‌ای که باید رعایت شود، آن درد بیشتر می‌شود. در واقع، کسی که درد می‌کشد، به خاطر گرفتن درسی از آن تجربیات، باید از صدای آن درس بهره‌برداری کند.
هوش مصنوعی: استاد گفته راست می‌گوید، اگر به درستی پیش بروید، مشکلات بیشتری برایتان پیش خواهد آمد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.