ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا
هر که را نیست نمک گرچه نماید خدمت
خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا
برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن
باده عشق بیا زود که جانت بزیا
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا
هر که را نیست نمک گرچه نماید خدمت
خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا
برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن
باده عشق بیا زود که جانت بزیا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به معشوقی می‌پردازد که به او احساس نزدیکی نمی‌کند و از او خواسته می‌شود که برود. او در ادامه به بی‌فایده بودن خدمت کسانی که روحی صادق ندارند اشاره می‌کند و می‌گوید که این نوع خدمت تنها زهد و ریا را به ارمغان می‌آورد. شاعر همچنین از غم و اندوه می‌خواهد که از زندگی‌اش دور شود و به جای آن عشق و شادابی را به جانش بیاورد.
هوش مصنوعی: ای که به ناخواسته به دنیا آمده‌ای، مانند گیاه که در دل زمین رشد می‌کند. چون تو هیچ خواسته‌ای از خودت نداری، پس هرگاه اراده کنی می‌توانی بیا یا برو.
هوش مصنوعی: هر کس که نمک ندارد، حتی اگر خدمت کند، در واقع خدمت او تنها ظاهر و تظاهر است و واقعیت ندارد.
هوش مصنوعی: برو ای غصه، لحظه‌ای آرام بگیر و دیگر مزاحم نشو. باده‌ی عشق را بیاور زود، چون جانت نیاز به سرزندگی دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
صنما سنگ دلا سرو قدا مه رویا
دلبرا حور وشا لاله رخا گل بویا
شیوه از چشم تو آموخت مگر نرگس مست
روشنی از تو ربودست مه و خور گویا
مشک در نافه ی آهوی ختن پندارم
[...]
عن‌قریب است که این شاه بر اورنگ نیا
تکیه سازد فتد بر همه آفاق ضیا
وارث تاج کیان گردد و سالار و کیا
پست گردند درختان بر سروش چو گیا
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.