تو جانی و هر زنده غم جان بکشد
هر کان دارد منت آن را بکشد
هرجان که چو کارد با تو در بند زر است
گر تیغ زنی از بن دندان بکشد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تو جانی و هر زنده غم جان بکشد
هر کان دارد منت آن را بکشد
هرجان که چو کارد با تو در بند زر است
گر تیغ زنی از بن دندان بکشد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عمق وجود انسان و غم‌های ناشی از وجود آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر موجود زنده‌ای به دلایل مختلفی به غم و درد دچار می‌شود و این غم ناشی از وابسته بودن به دنیا و مواد دنیوی است. در انتها، شاعر به تصویرسازی از سختی وجود و رابطهٔ انسان با دارایی‌ها می‌پردازد، به نوعی که اگر از آنچه که او را به بند کشیده رها شود، می‌تواند به آرامش دست یابد.
هوش مصنوعی: تو زنده‌ای و هر زنده‌ای غم جان را تحمل می‌کند، هر کس که چیزی دارد با اندوه آن روبه‌رو می‌شود.
هوش مصنوعی: هر کسی که با تو در بند زر و ثروت است، اگر تیغی به دست بگیرد، به سادگی می‌تواند از دل و جانش بَکَشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.