زلف تو به حسن ذوفنون‌ها برزد
در مالش عنبر آستین‌ها برزد
مشکش گفتم از این سخن تاب آورد
در هم شد و خویشتن زمین‌ها برزد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
زلف تو به حسن ذوفنون‌ها برزد
در مالش عنبر آستین‌ها برزد
مشکش گفتم از این سخن تاب آورد
در هم شد و خویشتن زمین‌ها برزد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به توصیف زیبایی زلف معشوق می‌پردازد که همچون زیبایی‌های مختلف بر دل و جان می‌گذارد. او اشاره می‌کند که این زیبایی تا حدی است که طاقت را از او می‌گیرد و در نتیجه، شاعر خود را در زمین احساس می‌کند. حال و هوای شعر به نگرانی و شگفتی در برابر زیبایی معشوق معطوف است.
هوش مصنوعی: زلف‌های تو به زیبایی‌ها مثل ذوفنون‌ها (حسن‌های مختلف) می‌لزد و در نرم‌لرمی‌اش مانند عطر عنبر در آستین‌هایش می‌نشیند.
هوش مصنوعی: من از اوضاع و سختی‌ها گفتم، او تاب نیاورد و در هم شکست، مانند کسی که زمین را زیر پایش لرزاند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.