ناهید زرشک پیرهن پاره کند
کز دور نظر تیز درین باره کند
خورشید که صنعتش مرصّع کاریست
زیبد که نگین‌هاش سیاره کند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ناهید زرشک پیرهن پاره کند
کز دور نظر تیز درین باره کند
خورشید که صنعتش مرصّع کاریست
زیبد که نگین‌هاش سیاره کند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از زیبایی ناهید، الهه عشق و زیبایی، سخن می‌گوید و او را با پیراهنی کهنه و پاره به تصویر می‌کشد. او می‌خواهد که خورشید، که خود هنرمند برجسته‌ای است، زیبایی او را به روشی خاص و زیبا به نمایش بگذارد. در واقع، شاعر خود را در برابر جلوه‌های زیبایی طبیعت و عشق و هنر قرار می‌دهد و در این میان، ناهید و خورشید نمادهای اصلی این زیبایی هستند.
هوش مصنوعی: ناهید، زرشک را به تار و پود پیراهنش گره می‌زند و از دور با نگاهی تیز، به این ماجرا توجه می‌کند.
هوش مصنوعی: خورشید که مثل جواهری درخشان است، شایسته است که زیبایی‌اش با سیاره‌ها که مانند نگین‌هایش هستند، درخشش بیشتری پیدا کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.