سنگ بی نمج و آب بی زایش
همچو نادان بود بآرایش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شناخت و ارزش وجودی انسان‌ها اشاره می‌کند. او با تشبیه نادانی به سنگ بی‌نمک و آب بی‌زایش، بر ضرورت دانش و آگاهی تأکید می‌کند. در واقع، بدون علم و فهم، وجود انسان مانند چیزی بی‌فایده و بی‌ثمر است. این شعر به ما می‌آموزد که برای به‌دست آوردن زیبایی و کمال، نیاز به دانش و آگاهی داریم.
هوش مصنوعی: سنگی که هیچ رطوبتی ندارد و آبی که هیچ جریانی ندارد، مانند آدم نادانی است که هیچ زیبایی در خود ندارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چرخ هر لحظه ای دگر گردد
زان به ما بر دگر شود رایش
زان فرا پیش بایدم که چو ماه
کاهش خلق هست ز افزایش
از تنم زان بجست بی معنی
[...]
تو به حرص و حسد میالایش
به خصال حمیده آرایش
چون بهشتش درون پر آسایش
چون سپهرش برون پر آرایش
همچو یک پیر کو بارایش
خویش زیبا کند بالایش
شبههای اوفتاد در رایش
تا بلغزید از آن نظر پایش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.