کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند
دلی که ریش باید، مومیای ریش کی ماند
چو نشتر میخلد پای تمنا در دلم، آری
تمنایی که در دل بشکند، نیش کی ماند
کجا در دل گذارم ناله، وصلش در نظر دارم
کسی کاین صید بیند، ناوکش در کیش کی ماند
تماشای معانی را، اگر چشمی به دست آری
فضولی های عقل اصلاح اندیش کی ماند
ز احسان غم آخر هر سر مویم توانگر شد
کسی کش غم ولی نعمت بود، درویش کی ماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تامل در موضوع فقر و محبت پرداخته و با بیان دشواریهای زندگی دروایش، نشان میدهد که در جستجوی خوشبختی و عشق، درک و صبر لازم است. او به عواطف درونی و نالههای عشق اشاره میکند و میگوید که این احساسات گاه عمیق و گاهی غیرقابل تحمل است. همچنین، شاعر به تفاوت میان نگاه عقلانی و ارتباط معنوی با دنیا اشاره میکند و بر اهمیت احسان و عشق در زندگی تأکید میکند. در نهایت، او به نوعی غم و سرشتی از فقر و نیاز اشاره میکند که تنها با محبت جبران میشود.
هوش مصنوعی: کسی که از فقر چیزهایی را بخواهد، دیگر نمیتوان او را درویش نامید. دلی که باید غمگین و زخمی باشد، چگونه میتواند از زندگی لذت ببرد؟
هوش مصنوعی: وقتی آرزویی مانند یک تیغه در دل من نفوذ میکند، اگر آرزوی قلبیام بشکند، دیگر چه دلیلی برای باقی ماندن زخم و درد وجود دارد؟
هوش مصنوعی: کجا میتوانم در دل خود ناله کنم، در حالی که به وصال او فکر میکنم؟ کسی که این شکار را میبیند، تیرزن او در کدام مقام خواهد ماند؟
هوش مصنوعی: اگر به عمق معانی دقت کنی و چشم باز کنی، دیگر فضولیهای عقل و تحلیلهای بیمورد جایی نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: به خاطر لطف و احسان دیگران، من در غم و اندوه خود غنی و توانمند شدم. کسی که در غم و اندوه، مورد محبت و حمایت دیگران قرار گیرد، دیگر نمیتواند در تنگدستی و فقر باقی بماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.