|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
جهان خالیست، من در گوشه زانم
مروت قحط شد، بی‌توشه زانم
اگر بودی چنان چون بود ازین پیش
بزرگی کو بدانستی کم از بیش
چرا بایستمی ده نامه گفتن؟
چو خامان درد دل با خامه گفتن؟
کی از ده نامه‌ای نامم برآید؟
ز هر بیهوده‌ای کامم بر آید؟
چو دریا پر گهر دارم ضمیری
ولی گوهر نمیجوید امیری
چون ماه از طبع من خود نور پاشد
نه او را مشتری باید که باشد؟
سخن را چون خریداری ندیدم
به از ترک سخن کاری ندیدم
خرد دورست ازین بیهوده گفتن
حدیث بوده و نابوده گفتن
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نارضایتی و ناامیدی خود از روزگار می‌پردازد و احساس می‌کند که دنیا خالی و بی‌محتوا شده است. او از کمبود مروت و کمال در مردم گلایه دارد و می‌گوید اگر کسی باشد که به مقام و اهمیت انسان‌ها واقف باشد، وضعیت بهتری ایجاد می‌شود. شاعر به بیهودگی نوشتن نامه و ابراز درد دل اشاره می‌کند و می‌گوید که سخن او از ارزش و خریدار برخوردار نیست. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر گوهر وجود دارد، کسی برای یافتن آن تلاش نمی‌کند و سخنانش بی‌فایده و بی‌ثمر به نظر می‌رسد.
هوش مصنوعی: جهان خالی است و من در این گوشه از آن نشسته‌ام. نیک‌خواهی و مهربانی کم شده و من بدون آمادگی در این وضعیت قرار دارم.
هوش مصنوعی: اگر تو مانند گذشته بزرگ و بزرگوار بودی، به خوبی می‌دانستی که ارزش‌ها و مقادیر همیشه نسبی هستند و هر چیزی را باید با توجه به نسبتش بررسی کرد.
هوش مصنوعی: چرا باید نامه بنویسم و از احساساتم حرف بزنم؟ وقتی که افراد نادان فقط با قلم خود از درد دلشان صحبت می‌کنند؟
هوش مصنوعی: کی امکان دارد که نامه‌ای از من به ده بیفتد و کسی نام من را بشناسد؟ از هر چیز بیهوده‌ای می‌توانم لذت ببرم.
هوش مصنوعی: من در دل مثل دریا، گنجینه‌ای از خوبی‌ها دارم، اما در زندگی به دنبال مقام و ثروت نیستم.
هوش مصنوعی: زمانی که نور من همانند نور ماه از وجود من می‌تابد، دیگر نیازی نیست که کسی مانند مشتری وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: هیچ کس را نیافتیم که به اندازه یک خریدار، سخن را ارزشمند بداند؛ بنابراین از حرف زدن خودداری کرده و ترجیح دادم کاری انجام ندهم.
هوش مصنوعی: خرد و عقل، از این بیهوده حرف زدن و گفتن داستان‌های بی‌مورد، دور است و این نوع سخن گفتن بی‌فایده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.