یاری که به نیرنگ و فسون مشهور است

وز دیدهٔ اهل حس رخش مستور است

کوران نشناسند جمالش ورنه

صاحب نظران را همه جا منظور است

مست می عشق تو ز کس بیمش نیست

بیهوشِ تو از میر و عسس بیمش نیست

آن را که هوای لعل شیرین کس است

از شورش و غوغای مگس بیمش نیست