گنجور » رضاقلی خان هدایت » تذکرهٔ ریاض العارفین » روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین » بخش ۳۵

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

منبع اولیه:	کتابخانهٔ تصوف
تعداد ابیات:	۴

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: بیدل دهلوی در این شعر به بررسی معنای وجود و رنج بشر می‌پردازد. او بیان می‌کند که مقصود از هستی، رنج و سختی است و اگر نبود، آرامش در عدم بسیار بود. شاعر به تحسین مقام انسانی می‌پردازد و اظهار می‌کند که هر کسی که ارزش انسان را درک نکند، محقّر و ملعون است. او به رموز و حقایق عالم نیز اشاره کرده و به نقد کج‌فهمی‌ها و درک نادرست از وجود انسان می‌پردازد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# نام شریفش مولانا عبدالقادر و نظیرش در عهد خود نادر. در آغاز شباب ازملازمت استعفا گزیده و در زاویهٔ خمول خزیده. به ترک و تجرید کوشید و بادهٔ توحید و معرفت نوشید. مرجع اهل کمال و ملجأ ارباب حال. در تحقیق یگانه و در تجرید مسلم اهل زمانه. مثنوی موسوم به محیط اعظم به زبان درویشان به بحر تقارب تخمیناً به قدر سه هزار بیت از ایشان دیده شده و دیوان مبسوطی نیز دارد. وفاتش در سنهٔ ۱۳۰۳ و این ابیات از آن جناب است:

هوش مصنوعی: مولانا عبدالقادر نامی والا و در زمان خود بی‌نظیر بود. در آغاز جوانی از فعالیت‌های اجتماعی کناره‌گیری کرد و به گوشه‌ای از غفلت رفت. او به ترک دنیا و کناره‌گیری از آن پرداخت و به درک عمیق توحید و معرفت پرداخت. او مرجع افرادی بود که در سیر و سلوک به کمال رسیده بودند و پناهگاهی برای کسانی که در حالت‌های معنوی خود به دنبال راهنمایی بودند، بود. او در پی شناسایی یگانگی و حقیقت تجرد در زمان خود تلاش می‌کرد. مثنوی معروف او به نام "محیط اعظم" به زبان درویشان شامل تقریباً سه هزار بیت است و همچنین دیوان بلندی دارد. او در سال ۱۳۰۳ درگذشت و این ابیات از او به یادگار مانده است.