فانی شو و اقلیم بقا آر به دست

در دوست کسی رسید کز خویش برست

از هستی خویش بود سرگشته حباب

آن لحظه که نیست شد به دریا پیوست

کردیم به بزم دیده چون شمع مقام

بردیم به سر عمر در اندیشهٔ خام

چون شمع تمام گشت می‌میرد و ما

افسوس که مردیم و نگشتیم تمام

بر صفحهٔ هستی چو قلم می‌گذریم

حرف غم خود کرده رقم می‌گذریم

زین بحرپرآشوب که بی پایان است

پیوسته چو موج از پی هم می‌گذریم