ای فتنهٔ دلبران یغما

وی طَیرهٔ لعبتان چینی

‌خوبان جهان درخت بیدند

‌تو سرو روان راستینی

‌بر پشت زمین مقابلت نیست

‌هرگاه که روی بر زمینی

‌ای بر همه مهربان و مشفق

‌با ما به چه جرم خشمگینی؟

‌هر گه که چو دوستان مخلص

‌بر خاک نهی ز لطف بینی

‌هر جور و جفا که بینم آنگاه

‌نازت بکشم، که نازنینی

‌شک نیست که من تو را شکستم

‌گر خود همه کوه آهنینی