جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی ترا
چهره زرّین می‌کند چون به، نمدپوشی ترا
حلقهٔ ذکرِ خدا گردد لبِ خاموشِ تو
گر شود توفیق از مردم فراموشی ترا
خانه‌داری، در گذارِ سیل لنگر‌کردن است
می‌شود حِصنِ سلامت، خانه‌بر‌دوشی ترا
هوشمندی می‌برد بیرون ترا از آب و گِل
می‌نماید صورتِ دیوار، بیهوشی ترا
گوش اگر داری درین بستانسرا هر غنچه‌ای
می‌کند با صد زبان تلقینِ خاموشی ترا
غافلی چون رشته کز سیمین‌برانِ روزگار
رنجِ باریک است حاصل از هم‌آغوشی ترا
خنده چون مینای می کم کن که چون خالی شدی
می‌گذارد چرخ بر طاقِ فراموشی ترا
آنچنان کز خار آتش را فزاید سرکشی
بیش شد رعناییِ نفس از خشن‌پوشی ترا
هوشیاری زنگِ غفلت می‌برد صائب ز دل
دل سیه چون لاله می‌گردد ز می‌نوشی ترا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی جنبه‌های مختلف سکوت و خاموشی می‌پردازد و تأکید می‌کند که این خاموشی می‌تواند به نوعی آرامش و جنت درونی تبدیل شود. او به تأثیرات مثبت و منفی زبان و کلام اشاره کرده و خاموشی را به عنوان حلقه‌ای از ذکر خدا و راهی برای مواجهه با چالش‌های زندگی معرفی می‌کند. خانه‌داری و مسئولیت‌های زندگی در برابر سیل مشکلات به مثابه لنگر عمل می‌کند و هوشیاری او را از تنگناهای زندگی خارج می‌سازد. در نهایت، شاعر به اهمیت درک درونی و غافل نشدن از زیبایی‌های زندگی و اثرات نفوذ خاموشی در روح و روان انسان می‌پردازد.
هوش مصنوعی: خاموشی تو مانند یک درب بسته، دنیای زیبایی را برایت ایجاد می‌کند و چهره‌ات را درخشان و زیبا می‌سازد، درست مانند کسی که در زیر پوشش نمد، آرامش دارد.
هوش مصنوعی: اگر توفیق یاری‌ات کند و مردم تو را فراموش کنند، زبان خاموش تو به ذکر خداوند تبدیل خواهد شد.
هوش مصنوعی: خانه‌داری مانند این است که در شرایط سخت و پر آشوب، به حفظ استواری و ثبات کمک کنی. این وضعیت می‌تواند به شما احساس امنیت و آرامش بدهد و مانند قلعه‌ای در برابر مشکلات عمل کند.
هوش مصنوعی: هوشمندی تو را از شرایط سخت و دشوار نجات می‌دهد و به تو کمک می‌کند که واقعیت‌ها و چهره‌های پنهان را ببینی، در حالی که غفلت موجب می‌شود نتوانی حقیقت را تشخیص دهی.
هوش مصنوعی: اگر گوش شنوا داری در این باغ، هر غنچه‌ای از گل به طرز بی‌صدایی به تو نصیحت می‌کند.
هوش مصنوعی: ای غافل، تو مانند رشته‌ای هستی که از سادگی روزگار تشکیل شده و نتیجه‌ی آن از همراهی تو با دیگران، درد و رنجی باریک و ظریف است.
هوش مصنوعی: خنده‌ات را کم کن، زیرا وقتی که احساس خالی بودن کنی، زمان تو را به فراموشی می‌سپارد.
هوش مصنوعی: آنگونه که در آتش سرکشی افزایش می‌یابد، زیبایی نفس تو نیز از سخت‌کوشی و زحمت، بیشتر می‌شود.
هوش مصنوعی: آگاهی و بیداری انسان، خستگی و غفلت را از دل او دور می‌کند. وقتی قلبی که تیره و تار است، مانند لاله‌ای زیبا و سرزنده می‌شود، انسان می‌تواند با نوشیدن می، به نوعی شادابی و نشاط برسد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.