همه از تاب کمر در خم ایمان دارند
چه خرام است که این سرو نژادان دارند
چون به نیرنگ دل از موی شکافان نبرند؟
صد زبان در دهن این غنچه دهانان دارند
شعله ای هست ز خونگرمی باطن همه را
همچو فانوس چراغی ته دامان دارند
بوسه شان چاشنی عمر ابد می بخشد
آب حیوان همه در چاه زنخدان دارند
خرمن کهنه گل چند توان داد به باد؟
خرمن آن است که این مور میانان دارند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جذابیت معشوقهها اشاره میکند و آنها را به عنوان سروی استوار و جذاب توصیف میکند. او به نیرنگهایی که در دلها نهفته است و بازیهای عاشقانه اشاره میکند و بر تأثیر عمیق عشق بر زندگی انسانها تأکید میکند. بهعلاوه، بوسه و محبت آنها را عاملی برای افزایش عمر و تازگی زندگی دانسته و بر این نکته تأکید میکند که زیباییهای واقعی همیشه در وجود آنها نهفته است. در نهایت، شاعر سوال میکند که چه چیز میتواند زیبایی و عشق آنها را از بین ببرد.
هوش مصنوعی: همه به عشق و محبت خود در حال خم شدن هستند. این موضوع چه زیبایی خلق کرده است که این افراد مانند سروهای بلند و خوش قامت راه میروند.
هوش مصنوعی: وقتی که با فریب و نیرنگ نتوان از دل عاشقانی که موهایشان را شکافتهاند، چیزی گرفت، پس چرا این غنچههای خوشبو خیلی زبان دارند که از خوشی و زیبایی سخن میگویند؟
هوش مصنوعی: درون همه انسانها شعلۀ گرمی وجود دارد که مانند نوری در تاریکی، آرامش و روشنی میبخشد.
هوش مصنوعی: بوسه آنها زندگی جاودان به همراه دارد و آب حیات در چاه جاذبههای زیبایی نهفته است.
هوش مصنوعی: چقدر میتوان از یک خرمن قدیمی و کهنه شکوفه برداشت کرد؟ خرمن واقعی و ارزشمند آن است که مورچهها در میان آن مشغول به کار هستند و در واقع خود را در آن مشغول میکنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.