ز حرف بر لب شیرین او اثر مانَد
که دیده نقش پی مور بر شکر مانَد؟
نثار سوختگان ساز خرده جان را
که چون به سوخته پیوسته شد شرر مانَد
ز نوبهار چه گل چیند آن نواپرداز؟
که در مشاهده نقش بال‌وپر مانَد
قرین صاف‌دلان شو که بی‌صفا نشود
هزار سال اگر آب در گهر مانَد
به سر نیامده طومار عمر، جهدی کن
که چون قلم ز تو در هر قدم اثر مانَد
درین بهار که یک دانه زیر خاک نماند
روا مدار سر ما به زیر پر مانَد
خوشا کسی که ازین خاکدان چو در گذرد
ز نقشِ پای، چراغی به رهگذر مانَد
کجاست گوشه آسوده‌ای، که چون نعلین
خیال پوچ دو عالم برونِ در مانَد
به خنده زندگی خویش را مده برباد
که در چمن گلِ نشکفته بیشتر مانَد
فریب گوشه دستار اعتبار مخور
که غنچه در بغل خار تازه‌تر ماند
دو زلف یار به هم آنقدر نمی‌مانَد
که روز ما و شب ما یک‌دگر ماند
اگر به خضر رسد، می‌شود بیابان مرگ
ز راه هرکه به امید راهبر مانَد
ز فکرِ بیش و کمِ رزق دل مخور صائب
که راه طی شود و توشه بر کمر مانَد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان لطایف و نکات حکیمانه‌ای می‌پردازد که زندگی و گذران عمر را به تصویر می‌کشد. او بر اثر کلمات شیرین و دل‌نشین معشوق تأکید می‌کند و اشاره دارد که ما از زندگی همواره اثراتی به جا می‌گذاریم. در بهار و زمان‌های دیگر، باید از فرصت‌ها بهره گرفت و نمی‌توان به دنیا به‌عنوان چیز دائمی نگاه کرد. همچنین، او به خطرات فریب خوردن از ظواهر و همچنین ناپایداری تعلقات می‌پردازد و به درک واقعیت زندگی دعوت می‌کند. در نهایت، تأکید می‌کند که زندگی باید با تمام زیبایی‌ها و تلخی‌هایش پذیرفته شود و از دغدغه‌های بی‌مورد دوری کرد.
هوش مصنوعی: از صحبت‌های شیرین او نشانه‌ای باقی مانده که مانند تصویر مورچه‌ای بر روی شکر است.
هوش مصنوعی: به سوختگان این سوختگی‌ها و دردها ارج نهادن، زیرا زمانی که آنها به سوختگی عشق پیوسته‌اند، تنها حسی از شعله و اشتیاق در دلشان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: در بهار چه گلی را می‌تواند بچیند آن هنرمند تازه‌کار که در تماشای زیبایی بال و پر ماندگار شده است.
هوش مصنوعی: با انسان‌های با صفا و نیکو معاشرت کن، زیرا اگر در دلشان صفا و خلوص وجود داشته باشد، حتی اگر سال‌ها بگذرد، زلالی و شفافیت آنها حفظ می‌شود.
هوش مصنوعی: عمر تو به سرعت در حال گذر است، پس تلاشی کن که هر گام تو مانند قلمی باشد که اثری از خود بر جا بگذارد.
هوش مصنوعی: در این بهار که هیچ دانه‌ای زیر خاک نمانده است، نگذار که سرما زیر پر ما بماند.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از این دنیا عبور کند و نشانی از خود بر جای بگذارد، مانند نقش پای چراغی که در مسیر باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: کجاست جایی آرام و بی‌دردسر که مثل نعلین خیال، انسان را از نگرانی‌های این دو دنیا رها کند؟
هوش مصنوعی: زندگی خود را با خنده‌های بیهوده خراب نکن، زیرا در چمنزار، گل‌های نشکفته بیشتر دوام می‌آورند.
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که نباید فریب ظواهر و اعتبار ظاهری افراد را بخوری؛ چرا که ممکن است چیزی که در دل دارند، با آنچه به نمایش می‌گذارند کاملاً متفاوت باشد. مانند غنچه‌ای که در آغوش گل تازه‌تری پنهان مانده است.
هوش مصنوعی: موهای زیبای یار آنقدر به هم گره نمی‌خورد که روز و شب ما همیشه یکدیگر را ببینند.
هوش مصنوعی: هر کس به امید راهنمایی و راهبر باقی بماند، اگر به خضر برسد، می‌تواند بداند که سرانجام به بیابان مرگ خواهد رفت.
هوش مصنوعی: نگران زیاد و کم بودن روزی نباش، صائب. زیرا برای عبور از مسیر زندگی، باید توشه‌ات را به دوش بگیری و به جلو بروی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نه هرکه مرد ازو در جهان اثر ماند
ز صد چراغ یکی زنده تا سحر ماند
ز بس که خون شهیدان ز خاک می‌جوشد
نشان پای در آن کو به چشم تر ماند
بَدم به گل که چو دل‌های بی‌غمان شاد است
[...]
زمین ز بار غم ما همین نه در ماند
اگر به کوه برآییم از کمر ماند
ز سیر خمکدهٔ عشق سرخوش آمده ایم
کدام باده به خونابهٔ جگر ماند؟
فغان روزم از آن دردناک تر ز شب است
[...]
ز اختران جگرم چند پر شرر ماند
خدا کند که نه خاور نه باختر ماند
ز شام گاه قیامت کسی نیندیشد
که در فراق تو یک شام تا سحر ماند
ز سر پرده غیب آن کسی خبردار است
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.