|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گلزار جوش حسن خداداد می‌زند
باغ از شکوفه موج پریزاد می‌زند
خون لاله لاله می‌چکد از تیغ کوهسار
طاوس سر ز بیضه فولاد می‌زند
چون عندلیب هرکه قدم در چمن گذاشت
بی‌اختیار بر در فریاد می‌زند
هر لاله‌ای که سر زند از کوه بیستون
ساغر به طاق ابروی فرهاد می‌زند
عاشق به هیچ وجه تسلی نمی‌شود
در وصل عندلیب همان داد می‌زند
صائب به روی خود در غم باز می‌کند
هرکس که خنده بر من ناشاد می‌زند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی‌های طبیعی و عشق اشاره می‌کند. باغ و گلزار مملو از زیبایی و سرزندگی است و هر عنصر طبیعی، از لاله‌ها تا طاوس‌ها، از زندگی و عشق سخن می‌گوید. عشق به گونه‌ای وصف می‌شود که هیچ گاه تسلی نمی‌یابد و همواره در جست‌وجوی وصال و فریاد در باغ است. شاعر همچنین به احساسات شخصی خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر تحت تأثیر غم و اندوه قرار دارد. این احساسات را با تصاویری از طبیعت و عشق گره می‌زند، که نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق او با این دو عنصر است.
هوش مصنوعی: باغی که پر از شکوفه است، به خاطر زیبایی و جذابیت خاصی که خداوند به آن بخشیده، به شدت در حال شکفتن و زندگی است. این زیبایی و شگفتی از وجود پری‌های زیبا نشأت می‌گیرد و باغ را پر از نشاط کرده است.
هوش مصنوعی: خون گل لاله از تیغه‌های کوهسان می‌ریزد، همان‌طور که طاووس از تخم فولادین خود می‌جهد.
هوش مصنوعی: به محض اینکه کسی وارد گلزار می‌شود، همانند بلبل، به طور ناخودآگاه و از روی شوق و هیجان شروع به سر دادن آواز می‌کند.
هوش مصنوعی: هر گل لاله‌ای که از کوه بیستون سر برمی‌آورد، به طاق ابروی فرهاد اشاره‌ای دارد و به نوعی با زیبایی و جاذبه آن پیوند می‌خورد.
هوش مصنوعی: عاشق هرگز در زمان وصال از غم و درد خود آرام نمی‌گیرد و همچنان ناله و فریاد می‌کند.
هوش مصنوعی: هر کسی که بر من خنده می‌زند و شادی‌ام را نادیده می‌گیرد، در عمق دل خود غم را نشان می‌دهد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
داغ از حرارت جگرم داد می‌زند
آتش به سوز سینه من باد می‌زند
هر لاله‌ای که از جگر سنگ می‌دمد
دامن به آتش دل فرهاد می‌زند
از دل نمی‌رسد نفس عاشقان به لب
[...]
شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند
بر آتش من آب دم از باد می‌زند
تا افگنی چه ولوله اندر نهاد ما
کآیینه از تو موج پریزاد می‌زند
از جوی شیر و عشرت خسرو نشان نماند
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.