|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گشتم غبار و غیرت ناورد من همان
در چشم خصم خاک زند گرد من همان
میخانه را به آب رسانید ساغرم
گل می کند خزان ز رخ زرد من همان
صبح قیامت از تب خورشید شد خلاص
از استخوان برون نرود درد من همان
دارم چو صبح اگر چه به بر آفتاب را
خون می تراود از نفس سرد من همان
با بحر اگر چه دست در آغوش کرده است
چون موج می تپد دل بی درد من همان
صائب اگر چه کرد برابر مرا به خاک
دارد سپهر دون سر ناورد من همان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان احساسات و حال درونی خود می‌پردازد و از غبار و غیرت خود سخن می‌گوید. او به میخانه‌ای اشاره می‌کند که به آب می‌رسد و از خزان می‌گوید که از چهره‌اش می‌روید. همچنین، به درد و تب خود که ناشی از آفتاب است اشاره دارد و این درد را همچنان همراه خود احساس می‌کند. شاعر در نهایت خود را همچون موجی در دریا توصیف می‌کند که در زیر فشارها و دشواری‌ها تپش دارد و در عین حال ثابت می‌ماند. به این ترتیب، او با وجود مشکلات و ناکامی‌ها، همچنان بر هویت و سرافرازی خود تأکید می‌کند.
هوش مصنوعی: من مثل غبار و لرزشی از غیرت هستم، در برابر دشمنانم، خاکی هستم که در چشمان آنها می‌افتد.
هوش مصنوعی: میخانه را به آب رسانید و ساغرم پر از گل می‌شود، اما خزان به خاطر رنگ زرد صورتم همان تابستان را حس می‌کند.
هوش مصنوعی: در صبح قیامت، وقتی که نور خورشید درخشان می‌شود، درد و رنج من از بین نمی‌رود و همچنان در وجودم باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: من مثل صبح، روشن و پرشور هستم، هرچند که در این حالت، آفتاب را با خون خود که از نفس سرد من برمی‌آید، می‌پوشانم.
هوش مصنوعی: هرچند که من در آغوش دریا هستم و با آن ارتباط دارم، دل بی‌درد من همچون موجی است که بی‌وقفه می‌جهد.
هوش مصنوعی: صائب، حتی اگر به من بی‌اعتنایی کند و مرا به زیر پا بگذارد، اما من با این حال همچنان در جایگاه خود باقی‌ام و از ارزش خود کم نمی‌شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فصل خزان گذشت و رخ زرد من همان
بلبل ز ناله ماند و دم سرد من همان
رنگ از رخ چمن شد و برگ درخت ریخت
وین داغ کهنه بر دل پر درد من همان
گشتم غبار و رفتم ازین خاکدان برون
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.