گفتیم: وقتِ پیری، در گوشه‌ای نشینیم
شُد تازیانه‌ی حِرص، قَدِّ خمیده‌ی ما
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گفتیم: وقتِ پیری، در گوشه‌ای نشینیم
شُد تازیانه‌ی حِرص، قَدِّ خمیده‌ی ما
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه قصد داشتند در دوران پیری به آرامش و دوری از دغدغه‌های دنیا بپردازند، اما وسوسه و حرص زندگی آنها را به زانو درآورده است. در واقع، حرص و تمایل به دنیا حتی در این دوران نیز بر آنها غلبه کرده و مانع از رسیدن به آرامش مطلوبشان می‌شود.
هوش مصنوعی: گفتیم وقتی پیری به سر می‌رسد، در گوشه‌ای آرام می‌گیریم، اما ناگهان، میل و طمع، قامت خمیده ما را تحت فشار قرار داد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.