ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد
ریشت نفسی نیست ز دندان آزاد
بر ریش تو یک کورگره خواهم زد
زآنان که به دندان نتوانیش گشاد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد
ریشت نفسی نیست ز دندان آزاد
بر ریش تو یک کورگره خواهم زد
زآنان که به دندان نتوانیش گشاد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شخصی به نام فلان الدین اشاره می‌کند و او را به خاطر ریش بلندش مورد تمسخر قرار می‌دهد. او بیان می‌کند که این ریش فقط به خاطر نداشتن قدرت لازم قابل کنترل نیست و شاعر از این وضعیت ناخرسند است. در نهایت، او تصمیم می‌گیرد که به طور تمسخرآمیزی بر روی ریش او نقشی بیفکند تا نشان دهد که افراد ناتوان نمی‌توانند بر مسائل خود چیره شوند.
هوش مصنوعی: ای شخص بزرگوار که این‌گونه در موهای خود می‌بالید، بدانی که آزادی‌ات از دندان‌هایت نیست، بلکه از روح و نفس تو نشأت می‌گیرد.
هوش مصنوعی: من بر ریش تو یک لکه می‌زنم، زیرا از میان آن‌هایی که نمی‌توانند با دندان این لکه را از بین ببرند، تو یکی از آنها هستی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای ماه سخنگوی من ای حورنژاد
از حسن بزرگ، کودکِ خُرد نزاد
در سِحر به دلبری شده‌ستی استاد
این ساحری از که داری ای دلبر یاد؟!
گر درد کند پای تو ای حور نژاد
از درد بدان که هر گزت درد مباد
آن درد منست بر منش رحم آید
از بهر شفاعتم به پای تو فتاد
گر شاه سه شش خواست سه یک زخم افتاد
زنهار مگو که کعبتین داد نداد
کان نقش که کرد رای شاهنشه یاد
در خدمت شاه روی بر خاک نهاد
ایزد همه ساله هست با مردم راد
بر مرد دری نبست تا ده نگشاد
ما را بدل خار بنی سروی داد
برداشت چراغکی و شمعی بنهاد
در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد
شو در ده تن که داد کس چرخ نداد
چون بار بلایی که قضا بر تو نهاد
تن دار چو کوه باش و بی باک چو باد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.