گنده پیریست تیره روی جهان
خرد ما بدو نظر کردست
به سپیدی رخانش غره مشو
کان سیاهی سپید برکردست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گنده پیریست تیره روی جهان
خرد ما بدو نظر کردست
به سپیدی رخانش غره مشو
کان سیاهی سپید برکردست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مذمت دنیا و فریبندگی ظاهری آن می‌پردازد. دنیا را به عنوان موجودی پیر و تیره‌رو توصیف می‌کند که انسان‌ها به واسطهٔ ظواهرش فریب می‌خورند. او هشدار می‌دهد که نباید به زیبایی‌های ظاهری دنیا دل خوش کرد، چراکه این زیبایی‌ها در واقع، درک عمیق‌تری از تیره‌رو بودن آن را پنهان می‌کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عاقلانه است که به باطن دنیا توجه کنیم و از فریب ظاهر پرهیز نماییم.
هوش مصنوعی: پیری با چهره‌ای تیره و غمگین بر روی جهان حاضر شده است و عقل ما به او توجه کرده است.
هوش مصنوعی: به زیبایی و نرمی چهره‌اش فریب نخور، چون ممکن است آن سیاهی که در دل دارد، برتری بر سپیدی ظاهری‌اش داشته باشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنکه گوید که او سفر کردست
سوی چالندر او گذر کردست
عشق او بر تو زان اثر کردست
کان سیاهه سپیدتر کردست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.