آن دوست که ما ازآن اوییم
در زمره عاشقان اوییم
این بخت نگر که جمله مردم
آن خود وما ازآن اوییم
وین دولت بین که از دو عالم
آزاد چو بندگان اوییم
گر مرده همه بدرد عشقیم
ور زنده همه بجان اوییم
او گلشن بلبلان عشقست
ما بلبل گلستان اوییم
ما کرده نشان خویشتن محو
وندر طلب نشان اوییم
ما همچو زبان بهر دهان در
بهر لب بی دهان اوییم
جبریل زما مگس نراند
چون از مگسان خوان اوییم
سلطان نبود چو ما توانگر
اکنون که گدای نان اوییم
شیران همه کاسه لیس مایند
تاما سگ استخوان اوییم
گرچه چو در ازپی گشایش
پیوسته برآستان اوییم
برما در این قفس گشادست
تا بسته ریسمان اوییم
ماراتو کسی مدان که چون سیف
ما هیچ کسان کسان اوییم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که همه عاشقان، از جمله خود و دوستانش، در زمره‌ی آن معشوق قرار دارند. او به بخت خوش اشاره می‌کند که همه افراد، از جمله خودشان، به نوعی متعلق به آن دوست هستند و در دل عشق او آزادند. شاعر در وصف مقام والای معشوق می‌گوید که او گلشن بلبلان عشق است و همه عاشقان مانند بلبلانی در این گلستان به سر می‌برند. همچنین او تأکید می‌کند که در این دنیا همه به نوعی در پی نشان و نشانی از معشوق هستند و حتی در صورت فقر و گدایی، عشق او بر آنان حاکم است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که همه آنها به نوعی در این عشق متحد هستند و هیچ‌کس نمی‌تواند چیزی برعکس این واقعیت بگوید.
هوش مصنوعی: دوستی که ما به او تعلق داریم، در گروه عاشقان او قرار دارد.
هوش مصنوعی: این سرنوشت را ببین که همه انسان‌ها به نوعی در اختیار آن هستند و ما نیز جزو آنها هستیم.
هوش مصنوعی: این نعمت را در نظر بگیر که از دو جهان آزاد هستیم، در حالی که مانند بندگان او زندگی می‌کنیم.
هوش مصنوعی: اگر همه ما در عشق مرده‌ایم، یا اگر زنده‌ایم، باید تمام وجودمان برای او باشد.
هوش مصنوعی: او به مانند باغی است که در آن بلبلان عشق می‌خوانند و ما همچون بلبلانی هستیم که در گلستان او زندگی می‌کنیم.
هوش مصنوعی: ما برای جلب توجه و نشان دادن خود، از خود غافل شده‌ایم و تنها در پی یافتن نشانه‌ای از او هستیم.
هوش مصنوعی: ما مانند زبانی هستیم که برای دهانی طراحی شده اما به لب بی‌دهن تعلق دارد.
هوش مصنوعی: جبریل به خاطر ما مگس را نمی‌راند، چون ما هم از جمله مگسانی هستیم که به سفره‌اش دعوت شده‌ایم.
هوش مصنوعی: ما در گذشته از سلطنت و قدرت برخوردار بودیم، اما اکنون در وضعیت ناتوانی و فقر هستیم و به نان او محتاج شده‌ایم.
هوش مصنوعی: این جمله به معنای این است که همه به دنبال بهره‌برداری و نفع‌برداری از قدرت و منابع دیگران هستند، در حالی که ما خودمان تنها به دنبال باقی‌مانده‌ها و چیزهای کم‌ارزش‌تر هستیم. در واقع، به نوعی دلالت بر این دارد که برخی از افراد همیشه به دنبال استفاده از چیزهای بزرگ‌تر و ارزشمندتر از آنچه که خودشان دارند، هستند.
هوش مصنوعی: هرچند که ما همیشه در کنار درب او قرار داریم و به دنبال راهی برای نزدیکی به او هستیم،
هوش مصنوعی: در این دنیا، به رغم محدودیت‌ها و بندهایی که داریم، هنوز امکان آزادی و گشودگی وجود دارد، چرا که در نهایت به یکدیگر و به عشق متصل هستیم.
هوش مصنوعی: مرا به کسی شبیه ندان، زیرا که مانند شمشیر ما هیچ کس به اندازه ما با او نزدیکی ندارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.