|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش
رو ای طبیب رها کن مرا به لذت خویش
چو در زمانه رفیق شفیق ممتنعست
کشیم گنج قناعت به کنج عذلت خویش
نعیم دهر به یک منتی نمی ارزد
خوش است نان ز بازو و بار منت خویش
مرا ز روز ازل درد و عشق شد قسمت
خوشا تلذذ ریزا به قسمت خویش
نعیم عشق تو را شاهدی میسر شد
بساز با غم هجران و شکر نعمت خویش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساسات شخصی خود در مورد درد و عشق سخن می‌گوید. او به طبیب می‌گوید که بهتر است او را به حال خود رها کند و اجازه دهد از درد و جراحت خود لذت ببرد. او به قناعت و رضایت از زندگی در وضعیت موجود اشاره می‌کند و بر این باور است که خوشی‌های دنیا به ارزش منتی که بر او تحمیل شده، نمی‌ارزد. در نهایت، شاعر از عشق و غم هجران صحبت کرده و بر لذت‌های عشق تأکید می‌کند، حتی در کنار مشکلات و دردها.
هوش مصنوعی: من از درد و زخم‌های خود راضی‌ام، پس ای پزشک، لطفاً مرا رها کن تا از لذت‌های خودم بهره‌مند شوم.
هوش مصنوعی: زمانی که در دنیا دوستی صادق و واقعی یافت نمی‌شود، بهتر است که به گنجینه قناعت خود بسنده کنیم و در گوشه‌ای از تنهایی و انزوا زندگی کنیم.
هوش مصنوعی: زندگی به خوشی و راحتی نمی‌ارزد، بهتر است که انسان با زحمت و تلاش خود نان به دست آورد تا اینکه زیر بار منت دیگران باشد.
هوش مصنوعی: من از آغاز روزگار به درد و عشق دچار شدم، اما خوشا به حال آنهایی که از قسمت خود لذت می‌برند.
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد که به آرامش برسم، پس با غم دوری بساز و شکرانه ی خوبی‌های خود را فراموش نکن.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گل نو آمد و هر کس به عیش و عشرت خویش
من و عقوبت هجران و کنج محنت خویش
بلا و درد تو ما را نصیب شد، چکنم
نه عاقلست که راضی نشد به قسمت خویش
زمانی از سر این خسته پا کشیده مدار
[...]
نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش
به اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش
ز ارتکاب گنه نیست شرمگینان را
خجالتی که مراهست ازعبادت خویش
دهان سایل اگر پرگهر کنم چو صدف
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.