نوریست به چشم ما نموده
در جام جهان نما نموده
هر آینه که دیده دیده
آئینه به ما خدا نموده
باطن بنگر که پادشاه است
در ظاهر اگر گدا نموده
ما دُردی درد نوش کردیم
این درد به ما دوا نموده
بر دار فنا برآ که ما را
در عین فنا بقا نموده
در بحر محیط غرق گشتیم
ماهیت ما به ما نموده
بیگانه ندیده سید ما
او را همه آشنا نموده


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عینیت باطنی و حقیقتاشیاء اشاره میکند و میگوید که در این جهان، روشنایی و نوری وجود دارد که از طریق آن میتوان خدا را مشاهده کرد. او به عمق مسائل و ناپایداری زندگی اشاره میکند و از درد و صبر سخن میگوید که در عین رنج، منجر به یافتن دوا و آرامش میشود. همچنین به موضوع فنا و بقا پرداخته، تأکید میکند که در گزند زمان، حقیقت وجودیاش دوام خواهد داشت. شاعر در انتها، از نزدیکی و آشنایی با حقیقت الهی سخن میگوید و تأکید میکند که این آشنایی از طریق تجربه درونی حاصل میشود.
هوش مصنوعی: یک نوری بر ما تابیده که در ظرفی به نام جهاننما نشان داده شده است.
هوش مصنوعی: هر زمان که چشم تو به زیباییها خیره میشود، خداوند در آن لحظه خود را به تو نشان داده است.
هوش مصنوعی: به درون خود نگاه کن، زیرا در باطن تو شاهی وجود دارد، حتی اگر در ظاهر به نظر بیاید که فقیر و بیچیز هستی.
هوش مصنوعی: ما دردی را با نوشیدن درمان کردیم، این درد اکنون برای ما به نوعی دارو تبدیل شده است.
هوش مصنوعی: ای بر دار فنا، برآ که ما در حالی که فناپذیر هستیم، به بقا و دوام دست یافتهایم.
هوش مصنوعی: در دریاهای وسیع غرق شدیم و طبیعت واقعی ما را به خودمان نشان داده است.
هوش مصنوعی: سید ما که بیگانهای را ندیده، همه را به گونهای آشنا کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.