لطف سازنده تا عیانم ساخت
رازق رزق بندگانم ساخت
این چنین چون بدن پدید آمد
همچو جان در بدن دوانم ساخت
حکم میخانه ام عطا فرمود
ساقی بزم عاشقانم ساخت
به جمال خودم مشرف کرد
مونس جان بیدلانم ساخت
دنیی و آخرت به من بخشید
واقف از سر این و آنم ساخت
عاشقی کردم و شدم معشوق
گرچه بودم چنین چنانم ساخت
بنده را نام نعمت الله کرد
سید ملک انس و جانم ساخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از لطف و بخشش خداوند سخن میگوید که او را درک کرده و به سوی خود جلب کرده است. او از برکتهای الهی صحبت میکند که وجودش را شکل داده و هم روح و هم جسمش را به هم متصل کرده است. شاعر خود را عاشق میداند و به معشوق تبدیل شده که نشاندهندهی تحولی عمیق در درون اوست. در نهایت، او خود را بندهای میداند که به نعمتالله نامیده شده و مقامی والا در عالم هستی یافته است.
هوش مصنوعی: محبت خالق باعث شد که من روشن بشوم و روزیدهنده نیز روزی بندگان را مهیا ساخت.
هوش مصنوعی: اینطور که بدن به وجود آمد، من نیز مانند جان در آن حرکت و زندگی میبخشم.
هوش مصنوعی: ساقی حکم کرد که من در میخانه به سر ببرم و فضایی را برای عاشقان فراهم آورد.
هوش مصنوعی: به زیبایی خودم آراسته شدم و یار دلم را به بیداری و هوشیاری واداشت.
هوش مصنوعی: زندگی و نعمتهای دنیوی و اخروی را به من عطا کردهاند و من از عمق مسائل و واقعیتهای زندگی آگاهی دارم.
هوش مصنوعی: من در عشق ورزیدن به درجهای رسیدم که خودم به محبوب تبدیل شدم، هرچند که قبلاً وضعیت دیگری داشتم و عشق، مرا از آن حالت به اینجا رساند.
هوش مصنوعی: خداوند با نعمتهایش، مرا به خود مختص کرد و به واسطهی وجود سید، به روح و جانم حیات بخشید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.