همه عالم چو سایه سجده کنان
اوفتاده به خاک درگاهش
همه منقاد امر او باشند
هر که باشد گدا و هم شاهش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
همه عالم چو سایه سجده کنان
اوفتاده به خاک درگاهش
همه منقاد امر او باشند
هر که باشد گدا و هم شاهش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش عظمت و جلال خداوند اشاره دارد. شاعر همه موجودات را در حال سجده و خضوع در برابر او می‌بیند و بیان می‌کند که تمام مخلوقات، چه فقیر و چه ثروتمند، تحت فرمان الهی هستند. در اینجا، تواضع و بندگی در برابر خداوند به تصویر کشیده شده و نشان می‌دهد که همه به نوعی در مقابل قدرت او سر تسلیم فرود می‌آورند.
هوش مصنوعی: تمامی جهان مانند سایه‌ای در حال سجده، در درگاه او به خاک افتاده‌اند.
هوش مصنوعی: همه افراد، چه فقیر و چه ثروتمند، تحت فرمان او هستند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا بدانی مسافت راهش
کم و بیش و دراز و کوتاهش
چون شدم سر بزرگ درگاهش
یافتم راه توشه از راهش
هم رعیت مرید و هم شاهش
همه از ساکنان درگاهش
کارض واسع بخواند اللهش
نتوان رفت بی فنا راهش
ره سوی صیدگاه بی گاهش
آهوی شیر گیر همراهش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.