گیاه رُست با چَند گونه  درخت

به زیر اَندر آمد،  سَران‌شان زِ بَخت

همیشه تن آباد با تاج و تخت

ز درد و غم آزاد و پیروز بخت

ابوالقاسم آن شاه پیروز بخت

نهاد از بر تاج خورشید تخت

بخورد و بر او آفرین کرد سخت

مزه یافت خواندش ورا نیک‌بخت

چه اختر بد این از تو ای نیک‌بخت؟

چه باری؟ ز شاخ کدامین درخت؟

چنین داد پاسخ فریدون که تخت

نماند به کس جاودانه نه بخت

به دشنام زشت و به آواز سخت

شگفتی بشورید با شور بخت

بر آن گونه ضحاک را بسته سخت

سوی شیرخوان برد بیداربخت

مگر همچنان گفتم آباد تخت

سپارم به سه دیدهٔ نیک بخت

سه فرزند بودیم زیبای تخت

یکی کهتر از ما برآمد به بخت

کنون خواه تاجش ده و خواه تخت

شد آن سایه‌گستر نیازی درخت

هم از شاه یابند دیهیم و تخت

ز سالار زر و ز دادار بخت

کنون تاجت آوردم ای شاه و تخت

به بار آمد آن خسروانی درخت

همه پشت پیلان ز پیروزه تخت

بیاراست سالار پیروز بخت

چو این کرده شد روز برگشت بخت

بپژمرد برگ کیانی درخت

بدو گردد آراسته تاج و تخت

ازان رفته نام و بدین مانده بخت

خرد یافته موبد نیک بخت

به فرزند زد داستان درخت

که او دادت این خسروانی درخت

که هر روز نو بشکفاندش بخت

کمانی به بازو در افگند سخت

یکی تیر برسان شاخ درخت

نزیبد بر ایشان همی تاج و تخت

بباید یکی شاه بیداربخت