خشک کلب سگ و بتفوز سگ

آن چنان که نجنبید او را هیچ رگ

دم سگ بینی ابا بتفوز سگ

خشک گشت، کش نجنبد هیچ رگ

گشاده زنخ دیدش و تیزتگ

بدیدش که دارد دل و تاو و رگ

ز تندی به جوش آمدش خون برگ

نشست از بر بارهٔ تیزتگ

همی رفت پیش اندرون چار سگ

سگانی که گیرند آهو به تگ

جهان شد پر از یوز و بازان و سگ

چه پرنده و چند تازان به تگ

بدرند بر تنت بر پوست و رگ

سپارند پس استخوانت به سگ

بیامد دمان تا بر آن سه ترک

نه ترک دلاور سه پیل سترگ

قلاده بزر بسته صد بود سگ

که دردشت آهو گرفتی بتگ

که او را به باید به یوز و به سگ

که در دشت نخچیر گیرد به تگ

تو را ناسزا خواند وسرسبک

ورا شاه ایران ومغزی تُنُک

نه در سرش مغز و نه در تنش رگ

چه طوس فرومایه پیشم چه سگ

سواران ز بس رنج و اسبان ز تگ

یکی را بتن بر نجنبید رگ

جدا شد ز باره هم آنگاه ترک

ز اسب اندر افتاد ترک سترگ

فروماند اسبان جنگی ز تگ

که گفتی به تنشان نجنبید رگ

نگارم شد و شد ز هجرش مرا

هم از دل نشاط و هم از روی رنگ

کنون کم قضا سوی اوره نمود

نگیرم دگر در صبوری درنگ

نیارم شبیخون،‌ نسازم کمین

کزین هر دو بر مرد عارست و ننگ

بخون ربیع ابن عدنان کنون

بشویم دل و جان به شمشیر جنگ

چو مشک بویا لیکنش نافه بوده ز غژب

چو شیر صافی، پستانش بوده از پاشنگ