برون ز گوشهٔ بهشت برین، سقر باشد

فزون ز توشهٔ شکر معده، بار خر باشد

هر آن که توشهٔ روزی و گوشه‌ای دارد

به راستی مَلِک مُلک بحر و بر باشد

زیادت از سرت ار یک کُلَه به دست آری

به خاکِ پای قناعت که درد سر باشد