|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خاست اندر مصر قحطی ناگهان
خلق می‌مردند و می‌گفتند نان
جملهٔ ره خلق بر هم مرده بود
نیم زنده مرده را می‌خورده بود
از قضا دیوانه ای چون آن بدید
خلق می‌مردند و نامد نان پدید
گفت ای دارندهٔ دنیا و دین
چون نداری رزق کمترآفرین
هرک او گستاخ این درگه شود
عذر خواهد باز چون آگه شود
گر کژی گوید بدین درگه نه راست
عذر آن داند به شیرینی نه خواست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در مصر قحطی شدید رخ می‌دهد و مردم به سبب گرسنگی جان خود را از دست می‌دهند. در این شرایط، مردی دیوانه مشاهده می‌کند که مردم در حال مرگ هستند و نان برای خوردن ندارند. او با صدای بلند از خداوند می‌پرسد چرا رزق را کم کرده و از او عذر می‌خواهد. او بیان می‌کند که کسی که به درگاه خداوند گستاخی کند، زمانی که حقیقت را دریابد، عذر می‌طلبد و این عذر باید با نرمی و ادب بیان شود.
هوش مصنوعی: در مصر ناگهان قحطی ایجاد شد و مردم به شدت در حال مرگ بودند و تنها به فکر نان بودند.
در آن زمان (زمان قحطی) از شدت قحطی و گرسنگی، کار و زندگی مردم مختل شده و مردم از پا افتاده بودند و تنها عده‌ای در وضعیت نیمه‌زنده به سر می‌بردند و زنده‌ماندگانِ نیمه‌جان، برای زنده ماندن از سر ناچاری و نبودِ غذا مرده خواری می‌کردند.
اتفاقاً دیوانه‌ای آن وضعیت را دید؛ دید که مردم یکی پس از دیگری از گرسنگی جان می باختند و هیچ غذایی برای خوردن پیدا نمی‌شد. (نامد نان پدید = نانی پدید نیامد)
ای کسی که صاحب دنیا و دین هستی، اگر تو رزق و روزی نمی‌دهی (نداری!)، پس کمتر بیافرین.
هرکس در پیشگاه خداوند چنین گستاخانه سخن بگوید، هنگامی که حقیقت را بفهمد و آگاه شود، دوباره از سخن خود پوزش خواهد خواست. (هرک = هریک، هرکس ـ درگه = درگاه،پیشگاهِ خداوند)
اگر کسی در این درگاه سخنی ناراست یا خطا بگوید، وقتی حقیقت را دریابد، عذرخواهیِ خود را با شیرینی و خوش‌زبانی خواهد کرد، نه از روی اجبار. (ساده تر : ارزش توبه کردن در اختیاری بودن توبه و آگاه بودن است نه اجباری بودن آن)
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.