گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی
گه تشریفم برای یک آه دهی
زان می‌خواهم بیخودیِ خویش که تو
بیخود کنی آنگاه بخود راه دهی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی
گه تشریفم برای یک آه دهی
زان می‌خواهم بیخودیِ خویش که تو
بیخود کنی آنگاه بخود راه دهی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از لحظه‌های تحولی سخن می‌گوید که در آنها خداوند گاه به او هدیه‌ای می‌دهد و گاه او را به یک آه دعوت می‌کند. او می‌خواهد که با بیخود شدن از خود، به حضوری عمیق‌تر و الهی دست یابد و در این حالت، خداوند را به تمامی وجودش احساس کند. در حقیقت، این شعر نمایانگر اتصال عارف به معشوق و جستجوی حقیقت وجودی است.
هوش مصنوعی: گاهی با ناله‌های صبحگاهی به من هدیه‌ای می‌دهی و گاهی تنها با یک آه، مرا ارج می‌گذاری.
هوش مصنوعی: من می‌خواهم از خودم بی‌خبر شوم تا تو هم مرا از خود بیخود کنی و بعد خودم را به من بازگردانی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.