زان روز که از عدم پدید آمده‌ایم
بر بیهده در گفت و شنید آمده‌ایم
گفتی: «جمع آی!» بس پریشان شده‌ایم
گفتی: «پاک آی!» بس پلید آمده‌ایم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
زان روز که از عدم پدید آمده‌ایم
بر بیهده در گفت و شنید آمده‌ایم
گفتی: «جمع آی!» بس پریشان شده‌ایم
گفتی: «پاک آی!» بس پلید آمده‌ایم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به مفهومی عمیق دربارهٔ وجود و عدم می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که از زمان پیدا شدن از عدم، human beings in a cycle of empty conversations قرار گرفته‌اند. این گفتگوها بدون هدف و معنای واقعی است و در مقابل، او به پاکی و پلیدی انسان‌ها اشاره می‌کند که از گفتگویی بیهوده ناشی می‌شود. در نهایت، دعوت به جمع شدن و پالایش از آلودگی‌های درونی و بازگشت به وضعیت اصلی و پاک است.
هوش مصنوعی: از زمانی که به وجود آمده‌ایم، به نظر می‌رسد تنها در گفتگوهای بی‌معنا و بی‌فایده درگیر شده‌ایم.
هوش مصنوعی: گفتی: «بیایید با هم جمع شویم!» ما بیش از حد به هم ریخته‌ایم. گفتی: «بیایید پاک و بی‌آلایش بیاییم!» اما ما به شدت آلوده‌ایم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.