ای آن که به کلّی دل و جان داده نه‌ای
در ره، چو قلم، به فرق استاده نه‌ای
چندان که ملامتم کنی باکی نیست
تو معذوری که کار افتاده نه‌ای
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای آن که به کلّی دل و جان داده نه‌ای
در ره، چو قلم، به فرق استاده نه‌ای
چندان که ملامتم کنی باکی نیست
تو معذوری که کار افتاده نه‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دوست یا همدمش می‌گوید که اگرچه دل و جانش را به او داده، اما او در واقع به او بی‌اعتناست. او از ناتوانی و غفلت آن دوست گلایه‌مند است و می‌داند که او به دلیل مشکلات خود نمی‌تواند به او توجه کند. شاعر بر این باور است که ملامت و سرزنش او در این زمینه بی‌فایده است، زیرا همدمش شرایطی دارد که مانع از برقراری ارتباط نزدیک می‌شود.
هوش مصنوعی: ای کسی که تمام وجودت را در راه عشق نهاد نکرده‌ای، مانند قلم که بر روی کاغذ ایستاده است، تو نیز در این راه همچنان ثابت نیستی.
هوش مصنوعی: هرچقدر که من را سرزنش کنی، برایم مهم نیست؛ تو بهانه‌ای داری چون خودت در شرایطی نیستی که بتوانی درست عمل کنی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.