کو مستمعی تا سخنش برگویم
و احوالِ دلِ ممتحنش برگویم
بیخویشتنی ندیده‌ام در همه عمر
تا واقعهٔ خویشتنش برگویم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
کو مستمعی تا سخنش برگویم
و احوالِ دلِ ممتحنش برگویم
بیخویشتنی ندیده‌ام در همه عمر
تا واقعهٔ خویشتنش برگویم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به جست‌وجو برای یافتن همدمی می‌پردازد که بتواند با او سخن بگوید و دل‌مشغولی‌هایش را بیان کند. او احساس می‌کند در زندگی‌اش فردی را نیافته که بتواند با او از واقعیت وجودی و احوال درونی‌اش سخن رانده و خود را بشناساند. این longing و نیازمندی به یک همدم محرم، به حس تنهایی و بی‌کسی او افزوده می‌شود.
هوش مصنوعی: ای کاش کسی باشد که بخواهم با او سخن بگویم و حال و روز قلب آزرده‌ام را برایش باز کنم.
هوش مصنوعی: در طول عمرم هیچگاه به خودم واقعاً توجه نکرده‌ام، تا اینکه لحظه‌ای احساس کردم که چه چیزی واقعاً هستم و توانستم آن را بیان کنم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.