دوش آمد و گفت: اگر چه کم می‌آیم
پیش از دو جهان به یک قدم می‌آیم
از ما نتوان گریخت از خود بگریز
کآنجا که روی با تو به هم می‌آیم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دوش آمد و گفت: اگر چه کم می‌آیم
پیش از دو جهان به یک قدم می‌آیم
از ما نتوان گریخت از خود بگریز
کآنجا که روی با تو به هم می‌آیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوقی اشاره می‌کند که هرچند کم حضور دارد، اما به محض آمدن، به سوی او نزدیک می‌شود و ارتباطی عمیق برقرار می‌کند. او می‌گوید هر کس نمی‌تواند از عشق و معشوق بگریزد، بلکه باید با خود رو به رو شود و در آغوش او آرام گیرد. در واقع، این شعر بیانگر جستجوی عشق و الهام و نیز inevitability (اجتناب ناپذیری) عشق در زندگی انسان است.
هوش مصنوعی: شب گذشته او آمد و گفت: اگرچه من در مقابل دو دنیا کم می‌آورم، اما با یک قدم می‌توانم به آنها نزدیک شوم.
هوش مصنوعی: از ما نمی‌توان فرار کرد، از خودت فرار کن؛ زیرا هر جا که روی، من نیز با تو روبرو می‌شوم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.