ای شمع! اگرچه مجلس افروخته‌ای
اما تن نرم و نازکت سوخته‌ای
تو سر زده در دهان گرفتی آتش
نفط اندازی از که در آموخته‌ای
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای شمع! اگرچه مجلس افروخته‌ای
اما تن نرم و نازکت سوخته‌ای
تو سر زده در دهان گرفتی آتش
نفط اندازی از که در آموخته‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به شمعی اشاره دارد که با وجود روشنی بخشی و ایجاد فضای دلنشین، خود را در معرض خطر قرار داده و سوخته است. او به شمع می‌گوید که گرچه می‌درخشد و جلسه را روشن می‌کند، اما در عین حال بدن نرم و نازک او در حال نابودی است. این شعر نمادین از فداکاری و قربانی شدن شمع برای دیگران حکایت دارد، که می‌تواند به مفهوم عشق و از خودگذشتگی نیز اشاره داشته باشد.
هوش مصنوعی: ای شمع! هرچند که در این مجلس نور افشانی می‌کنی و همه جا را روشن کرده‌ای، اما خودت در این میان به خاطر حرارت آتش دچار آسیب و سوختگی شده‌ای.
هوش مصنوعی: تو به یکباره در میان صحبت‌هایت آتشِ جدال و دعوا را شعله‌ور کردی، از کجا این مهارت را یاد گرفته‌ای؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم صنم چهره برافروخته‌ای
وز خرمن دهر دیده بر دوخته‌ای
او عاشق دیگری و من عاشق او
پروانه صفت سوختۀ سوخته‌ای
با من دو هزار عشوه بفروخته‌ای
تا این دل من بدین صفت سوخته‌ای
تو جامهٔ دلبری کنون دوخته‌ای
این چندین عشوه از که آموخته‌ای
تا آتش عشق را برافروخته‌ای
همچون دل من هزار دل سوخته‌ای
این جور و جفا تو از که آموخته‌ای
کز بهر دل آتشین قبا دوخته‌ای
از تیرِ غمت بسی جگر دوخته‌ای
بر مشک خطت بسی جگر سوخته‌ای
مگذار که خطّ تو ز دستم بشود
چون دست مرا بدان خط آموخته‌ای
ای آنکه رخت چو آتش افروخته‌ای
تا کی سوزی که صد رهم سوخته‌ای
گوئی به رخم چشم بردوخته‌ای
نی نی، تو مرا چنین نیاموخته‌ای
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.