حالِ دلِ باژگونه مینتوان گفت
وصفی به هزار گونه مینتوان گفت
گفتم:«ای دل!چه گونهای»گفت:«خموش!
کاین حال مرا، چه گونه، مینتوان گفت»
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
حالِ دلِ باژگونه مینتوان گفت
وصفی به هزار گونه مینتوان گفت
گفتم:«ای دل!چه گونهای»گفت:«خموش!
کاین حال مرا، چه گونه، مینتوان گفت»
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احوالات دل و سردرگمی‌اش سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره دارد که حال دلش به گونهای پیچیده و باژگونه است که نمی‌تواند به‌راحتی آن را توصیف کند. او در تلاش است تا از درون خود بگوید اما احساس می‌کند این توصیف، دشوار و ناممکن است. در واقع، بیان این احساسات در کلمات برای او سخت است و به نوعی ناتوانی در بیان عواطف عمیق خود را نشان می‌دهد.
هوش مصنوعی: حالت دل من تغییر و کاستی‌های زیادی دارد و برای توصیف آن می‌توان به هزاران شکل مختلف صحبت کرد.
هوش مصنوعی: گفتم: «ای دل! این حال و روزت چگونه است؟» دل پاسخ داد: «سکوت کن! چون حال من را نمی‌توان به هیچ‌وجه بیان کرد.»
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.