در سکوت در ۴ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۹:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۴:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۹:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۳:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
رسول در ۴ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۳:۲۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:
سلام
در مورد بیت سوم:
بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را
به نظرم در اینجا «بگذاریم» در معنای «واگذاشتن» و «سپردن» نیست. این گذاشتن و در شکل قدیمی‌اش «گذاردن»، در معانی عبور کردن و گذشتن و سپری کردن و طی کردن و رفتن به کار رفته است.
سعدی می‌گوید: من و تو «به» هم و «به» دیگران... یعنی من و تو «با» هم «با» دیگران (به اتفاق دیگران)، به باغ و صحرا برویم، به باغ و صحرا گذار کنیم؛ بیا تا در این هوای خوش بهاری، «من و تو هم با دیگران»ی که به باغ و صحرا می‌روند، همراه شویم.
ما امروزه «به» دوم را در ترکیب «به دیگران گذاشتن» (به دیگران واگذار کردن) به همان شکل معمول و آشنای امروزی اش می‌خوانیم و می‌فهمیم؛ اما در مورد «به» اول هیچ تردیدی نداریم که در معنای «من و تو «با» هم» به کار رفته است. ولی چون «به» دوم در مصرع بعدی است و از نظر مکانی در جمله، به فعل گذاردن نزدیک‌تر است، آن صورت و معنای آشنای امروزی به ذهن‌مان نزدیک‌تر است. و از طرفی چون سعدی را دوست‌دار باغ و صحرا می‌دانیم، به نظرمان بعید می‌آید که او از لذت رفتن به باغ و صحرا، آن هم با حضور یار (هیچکس هم نه، سعدی!!) چشم‌پوشی کند، و باغ و صحرا را به دیگران واگذارد! پس یا ترجیح می‌دهیم این «بگذاریم» را «نگذاریم» بخوانیم، یا به جبرِ «برداشت امروزی از این «بگذاریم» در معنای واگذار کردن»، ممکن است رو به معانی غریبی بیاوریم که از صراحت لهجۀ سعدی، و سلیسی و روانی شعرش به دور است.
بیا که وقت بهار است، تا من و تو و دیگران (همه به اتفاق) به باغ و صحرا برویم.
این «گذاردن» را در معنای «رفتن»، فردوسی هم به کار برده:
پرستنده گفتا چو فرمان دهی
گذاریم تا کاخ شاهنشهییعنی اگر فرمان بدهی تا کاخ شاهنشهی برویم (خواهیم رفت). اینجا در ترکیب «گذاردن تا...» کاملاً معنای «رفتن تا...» دیده می‌شود، یعنی «گذاردن»، دقیقاً در معنای «رفتن» استفاده شده است.
باز از فردوسی:
که من خود برآنم کز ایدر پگاه
بدان سوی جیحون گذارم سپاهمن در اندیشۀ آنم که صبح سپاه را به آن سوی جیحون ببرم (عبور دهم، رد کنم). معنی این بیت این نیست که سپاه الان آن سوی جیحون است، و من صبح زود او را همان جا وامی‌گذارم و رهایش می‌کنم؛ ضمن این که در «بدان سوی جیحون گذارم...»، حرکت از این سو «به آن سو» مشخص است، که همان «رفتن» از این سو به آن سو است. اگر معنای «واگذاشتن» را در نظر می‌داشت، باید از «در آن سو» استفاده می‌کرد، یعنی «صبح سپاه را در آن سوی جیحون وامی‌گذارم (رها می‌کنم)»؛ در حالی که اینجا گذاردن چنین معنایی نمی‌دهد.
در مورد این بیت سوم سعدی، این پرسش را هم می‌توان طرح کرد:
اگر «به» را برای «من» و «تو» در معنای «با» می‌فهمیم، چرا همین «به» میان مجموعۀ «من و تو» و «دیگران» نتواند همین معنای «با» را بدهد؟
پاسخ من به پرسش آخر (همان طوری که بالاتر عرض کردم) این است: چون ما امروزه به ترکیب «به دیگران واگذاشتن» آشناتریم، تا ترکیب «به» در معنای «با» و فعل «گذاردن» در معنی «رفتن» و «عبور کردن» و «از جایی گذشتن»، ناخودآگاه اولی را بر‌می‌گزینیم.
این «گذاردن» مورد بحث در اینجا را، در شکل «گذار کردن»، البته خوب می‌شناسیم، از جمله به لطف حافظ:
گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار و ببین
که از تطاول زلفت چه سوگوارانند
اما خود فعل قدیمی«گذاردن»، در زمانۀ ما مهجور شده، و چون در این بیت سعدی (بر خلاف نمونه‌های نقل شده از فردوسی) به طور اتفاقی شرایط برای یک «برداشت دوم» هم مهیا شده، این بیت محل تشکیک و نزاع شده است.
این پیشنهاد بنده است برای صحیح خواندن این بیت:
بیا که وقت بهار است، تا «من و تو به هم
به دیگران»، بگذاریم باغ و صحرا را
.
(عذرخواهی می‌کنم که نظرم طولانی شد.)
احسان مز در ۴ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۳:۱۹ دربارهٔ کمال خجندی » غزلیات » شمارهٔ ۳۲۹:
جدا منظورش از ارزان شدن پسته و بادام همون پسته و بادام خوردنیه؟
ینی رسم بوده از قدیم این مدل جشن گرفتن؟؟
K K در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۴۳ در پاسخ به عمر دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹۳:
با سلام
ایا تا به حال مثنوی خود مولانا در مدح امیر مومنان را دیده اید؟
از علی اموز اخلاص عمل شیر حق را دان منزه از دقل
......
حسام صادقی در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۱۴ در پاسخ به روفیا دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۰:
گرامی روفیا
چند سالی است گنجور را می جورم و از سرچشمه های زلال این دیار کهن می نوشم در حاشیه ها با کلام تان آشنا شدم و گنجی از نوشتارتان برای خویش پرونده کرده ام، حال درخواستی دارم از جناب تان ، اگر در مجازی خانه طریق بی واسطه ای هست که مرا بیشتر در معرض تان قرار دهد لطفا مضایقه نفرمایید
با تجدید احترام.
حسام صادقی در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۰۲ در پاسخ به روفیا دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۷:
گرامی روفیا
چند سالی است گنجور را می جورم و از سرچشمه های زلال این دیار کهن می نوشم در حاشیه ها با کلام تان آشنا شدم و گنجی از نوشتارتان برای خویش پرونده کرده ام، حال درخواستی دارم از جناب تان ، اگر در مجازی خانه طریق بی واسطه ای هست که مرا بیشتر در معرض تان قرار دهد لطفا مضایقه نفرمایید
با تجدید احترام.
رضا از کرمان در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۴۵ در پاسخ به باند جمزباند دربارهٔ شاه نعمت‌الله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۵۰:
هفت هیکل استعاره از هفت آسمان است یعنی وجود خداوند را کل خلایق با عشق میپرستند
امیرحسین صباغی در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۰۸ دربارهٔ خواجوی کرمانی » سام نامه - سراینده نامعلوم منسوب به خواجو » بخش ۸ - گفتار در بیان پادشاهی طهمورث می‌فرماید و از حالات او:
این همون بخش هوشنگ شاهنامه نیست؟
عرشیا غلامی در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۱۶ دربارهٔ فرخی یزدی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۴:
سلام وزن این غزل به صورت فاعلات فع فاعلات فع فاعلات فع فاعلات فع می باشد.
ماھسا مشتری در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۳۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۱۲ - مغرور شدن مریدان محتاج به مدعیان مزور و ایشان را شیخ و محتشم و واصل پنداشتن و نقل را از نقد فرق نادانستن و بر بسته را از بر رسته:
با تشکر از آقای کاظمی
ھمچو اَعمش کو کند داروی چشم
چہ کشد در چشمھا الاّ کہ یشم
شاید" یشم"درست باشد زیرا یشم از سنگھایی
ھست کہ برای رفع حساسیت فصلی و عطسہ از
آن استفادہ می کنند و حساسیت میتواند آبریزش
چشم بدھد🌸
ماھسا مشتری در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۵۸ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۱۰ - قصهٔ خلیفه کی در کرم در زمان خود از حاتم طائی گذشته بود و نظیر خود نداشت:
در جھانِ خاک ، اَبر و آب بود
مظھرِ بخشایشِ وھاب بود
ماھسا مشتری در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۳۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۰۷ - بقیهٔ قصهٔ مطرب و پیغام رسانیدن امیرالمؤمنین عُمَر -رضی الله عنه- به او آنچه هاتف آواز داد:
در موسیقی قدیم ایران، علاوه بر دوازده مقام اصلی و شش آواز ، بیست و چهار شعبه نیز وجود داشته‌است. این شعبات توالی‌هایی از دو نت تا هشت نت بوده‌اند و نامشان عبارت بوده از: دوگاه، سه‌گاه، چهارگاه، پنج‌گاه، عَشیرا، نوروز عرب، ماهور، نوروز خارا، بیاتی، حصار، نَهُفت، عُزّال، اوج، نیریز (نیرز)، مُبَرقَع، رکب، صبا، همایون، زابل (زاول)، اصفهانک، بسته‌نگار، خوزی، نهاوند، و مُحَیّر. در برخی منابع گفته شده‌است که این شعبات را به گوشه‌ها نیز بازمی‌خواندند. بعد از تحول مقام به دستگاه برخی از دستگاه‌ها (نظیر سه‌گاه، چهارگاه، راست پنج‌گاه، و همایون) نامشان را از همین شعبات گرفتند، و مفهوم گوشه نیز تغییر کرد.
علیرضا حاتملوی در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۲۵ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - موعظه و نصیحت:
در منابع دیگر مثل (کلیات سعدی، محمد علی فروغی) یک بیت دیگر نیز آمده (بعد از بیت 24)
ملک دنیا چو به معنی طلبی بر باد است / خود گرفتم که بجز ملک سلیمانی نیست
کژدم در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۳۹ در پاسخ به همیرضا دربارهٔ حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۱۷:
این غزل با کمی تفاوت در دیوان کمال خجندی نیز هست:
در سکوت در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۲۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۲۴ - بیان خسارت وزیر درین مکر:
این بخش از مثنوی را "در سکوت" بشنوید:
در سکوت در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۲:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۱:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
دکتر صحافیان در ۴ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۹:۳۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۹:
(در اضطراب از دست دادن حال خوش و یا در تشویش به دست نیاوردن آن)اگر شراب نتواند غم از دلمان بزداید، خطر و هراس حوادث، اساس وجودمان را به باد خواهد داد.
و اگر عقل با مستی و بیخودی لنگر نکشد، چگونه کشتی را از میان طوفان بلا ببرد؟!(شراب عشق باید عقل را مست کند تا تدبیرکند برای رهایی از آشوب‌های جهان وگرنه خرد در وهله اول رویارویی بلاها عقب می‌نشیند)
۳- فریاد که زمانه غایبانه با ما نرد می‌بازد( همزمان همه را می‌برد)، و هیچ کس نتوانسته یک دست ازین فلک دغل باز ببرد.
۴-گذار آدمی در این جهان بر تاریکی( ذات جهان- نسبی بودن همه چیز) است، پیر و راهبری چون خضر آرزو می‌کنم، مبادا که این آتش حرمان و دوری آبرویمان را بریزد( آب ایهام به آب حیات)
۵-دل عاشق بی‌طاقتم، به این خاطر شوق چمن دارد، که باد صبا با نواختن‌های( بیماری صبا) آرامش بخشش، جانم را از نابودی نجات دهد.
۶- من طبیب حضرت عشقم، پس باده بریز که این معجون شفا بخش با بیخودی، آسایش خاطر آورد و اندیشه هایی که جان را به اسارت می کشند را از میان برمی‌دارد.
۷-سوخت حافظ در غم عشق و در این دنیای تاریک و هیچ کس بهر خدا پیامش را به معشوق نرساند!
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح
حسام صادقی در ۴ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۲۱ در پاسخ به روفیا دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۵: